Сураи Ат-Тур — Оят 47

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ظَلَمُوا: ситам карданд; дар ин ҷо маънои он куфр ва гуноҳ кардан аст.
• عَذَابًا: азоб, ҷазо.
• دُونَ ذَٰلِكَ: пеш аз он; яъне пеш аз азоби рӯзи қиёмат.
• أَكْثَرَهُمْ: бештари онҳо.
• لَا يَعْلَمُونَ: намедонанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки онҳое, ки бо куфру гуноҳ ба худ ситам карданд, танҳо азоби рӯзи қиёматро надоранд, балки пеш аз он ҳам азоб хоҳанд дид. Ин азоби пеш аз охират дар дунё бо кушта шудан, асир гардидан ва шикаст хӯрдан сурат мегирад, чунон ки дар ҷанги Бадр ба куффор воқеъ шуд. Ҳамчунин азоби баъд аз марг дар олами барзах — яъне азоби қабр — низ ба онҳо хоҳад расид. Пас азоби онҳо чанд марҳила дорад: дар дунё, дар барзах ва дар охират. Аммо бештари онҳо ин ҳақиқатро намедонанд ва аз ин рӯ бар куфру саркашии худ идома медиҳанд. Онҳо гумон мекунанд, ки азоб танҳо дар рӯзи қиёмат аст ва ҳамин ғафлат онҳоро ба ҳалокат мебарад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Худо комил аст: ситамгарон ҳатто дар ҳамин дунё ҳам аз ҷазои аъмоли бади худ холӣ намемонанд.
• Азобҳои дунёвӣ ва барзахӣ барои мӯъминон дарс ва огоҳианд, то аз роҳи ситам дур шаванд.
• Ғафлат ва надонистан сабаби асосии идомаи куфр ва гуноҳ аст; илм ва огоҳӣ инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• Ин оят дили мӯъминро ором месозад, ки зулм ва ситами золимон бе ҷазо намемонад, ҳарчанд вақти он баъдтар бошад.
• Худованд бандагони худро дӯст медорад ва пеш аз азоби охират онҳоро бо ёдоварӣ ва огоҳиҳо ба тавба даъват мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша бедордил бошем, аз гуноҳу ситам парҳез кунем ва ба раҳмати Худо умедвор гардем, зеро Ӯ одилу меҳрубон аст.