Сураи Ат-Тур — Оят 49

1. Маънои калимаҳо:

— «فَسَبِّحْهُ»: пас Ӯро тасбеҳ гӯй, яъне намоз бихон ва Ӯро пок дониста, бузург бидор.

— «إِدْبَارَ النُّجُومِ»: афолу нишеби ситорагон, яъне вақте ки ситорагон бо равшании субҳ нопадид мешаванд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки дар қисми шаб Ӯро тасбеҳ гӯяд ва барои Ӯ намоз бихонад — ин намозҳои шабона монанди намози мағриб ва ишоро дар бар мегирад. Ҳамчунин фармон медиҳад, ки ҳангоми афолу нишеби ситорагон, яъне дар вақти наздикии субҳ ва равшан шудани уфуқ, намоз бихонад — ки ин ишора ба намози субҳ аст. Ин оят ба бандагон таълим медиҳад, ки вақтҳои шаб ва саҳарро бо ибодат ва зикри Худо зинда доранд, зеро ин вақтҳо барои муноҷот ва наздикӣ ба Парвардигор хеле муносибанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки шаб ва саҳарро бо ибодат ва зикри Худо зинда дорем, то дилҳоямон ба Худо наздиктар шавад.

— Намоз дар вақтҳои гуногуни шабу рӯз воситаи муҳими пайванд бо Парвардигор аст ва сабаби оромии дил мегардад.

— Худо бандагони худро танҳо намегузорад; Ӯ ҳамеша наздик аст ва ба ибодати бандагонаш гӯш медиҳад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки бо сабру тоқат ва ибодат бар душвориҳо ғолиб оем ва ба роҳи рост устувор бошем.

— Тасбеҳ ва зикри Худо дар ҳама ҳолат, хусусан дар вақтҳои оромӣ ва хилват, сабаби баланд шудани дараҷаи инсон дар назди Худо мегардад.