Сураи Ан-Наджм — Оят 57

1. Маънои калимаҳо:

• «أَزِفَتِ»: наздик шуд, наздик омад.
• «الْآزِفَةُ»: рӯзи қиёмат, ки ҳодисаи наздикшаванда аст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки рӯзи қиёмат бисёр наздик шудааст ва вақти вуқӯи он фаромадааст. Ин рӯз ҳатман воқеъ мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад онро боздорад ё аз он гурезад. Ҳеҷ кас аз вақти дақиқи фарорасии он огоҳ нест, магар Худои Таоло. Пас, ин оят одамонро огоҳ мекунад, ки барои он рӯз омода бошанд ва амалҳои нек анҷом диҳанд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша ба ёди рӯзи қиёмат бошем ва худро барои он омода созем.
• Наздик будани қиёмат нишон медиҳад, ки ин дунё гузаро аст ва бояд ба охират таваҷҷуҳ кунем.
• Огоҳӣ аз наздикшавии қиёмат ба инсон кӯмак мекунад, ки аз гуноҳҳо даст кашад ва ба сӯи некӣ рӯй оварад.
• Ин оят боиси афзун шудани тақво ва таваккул ба Худованд мегардад, зеро танҳо Ӯст, ки аз вақти қиёмат огоҳ аст.