Сураи Ан-Наджм — Оят 56

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «نَذِيرٌ»: бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азобу ҳалокат.

— «النُّذُرِ»: ҷамъи «نذير», яъне паёмбароне, ки мардумро аз азоби Худо бим медиҳанд.

— «الْأُولَىٰ»: пешиниён, аввалинҳо.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба Пайғамбари мо Муҳаммад (с) ишора мекунад, ки ӯ низ монанди паёмбарони пешин бимдиҳанда ва огоҳкунанда аст. Худованд мефармояд, ки ин Паёмбар аз ҷинси ҳамон паёмбарони аввала аст, ки ба сӯи қавмҳои худ фиристода шуда буданд. Ӯ ҳам бо ҳамон рисолат ва паём омадааст, то мардумро аз азоби Худо битарсонад ва ба роҳи рост ҳидоят кунад. Пас, омадани ӯ чизе нав ва бесобиқа нест, балки идомаи силсилаи паёмбарони пешин аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки рисолати Пайғамбари мо (с) идомаи рисолати паёмбарони пешин аст ва ин боиси оромии дилҳо мегардад.

— Ҳамаи паёмбарон як мақсад доштанд: даъват ба тавҳид ва огоҳ кардан аз азоб.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба паёмбарони пешин ва китобҳои осмонӣ эҳтиром гузорем.

— Дар он тасаллиест барои Пайғамбар (с), ки ӯ танҳо нест, балки дар радифи паёмбарони бузурги пешин қарор дорад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки паёмҳои Худо ҳамеша як хатти ростро давом медиҳанд ва мо бояд ба онҳо гӯш диҳем ва амал кунем.