Сураи Ан-Наджм — Оят 58

1. Маънои калимаҳо:

— «لَيْسَ»: нест, вуҷуд надорад.

— «لَهَا»: барои он, яъне барои Қиёмат.

— «مِن دُونِ اللَّهِ»: ғайр аз Аллоҳ, ба ҷуз Аллоҳ.

— «كَاشِفَةٌ»: кашфкунанда, бартарафкунанда, яъне касе ки онро дур кунад ё вақти онро ошкор созад. «То» дар охири калима барои муболиға аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи рӯзи Қиёмат аст, ки вақти он наздик шудааст. Ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз наметавонад онро аз Аллоҳ боздорад ё бартараф кунад. Ҳеҷ махлуқ — на фаришта, на паёмбар ва на дигаре — қодир нест, ки вақти фарорасии онро бидонад ё онро пеш аз фармони Аллоҳ биёрад ё боздорад. Танҳо Аллоҳи Таъоло ба вақти он огоҳ аст ва танҳо Ӯст, ки онро ба вуқӯъ мерасонад. Пас, одамӣ бояд ҳамеша омода бошад ва ба амалҳои некӯ машғул шавад, зеро Қиёмат ногаҳонӣ меояд ва касе аз он гурехта наметавонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи Қиёмат ҳатман меояд ва касе наметавонад онро боздорад ё аз он фирор кунад.

— Вақти фарорасии Қиёмат танҳо назди Аллоҳ маълум аст, бинобар ин мо бояд ҳамеша омода ва бедор бошем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки танҳо ба Аллоҳ таваккал кунем ва аз Ӯ ёрӣ пурсем, зеро ҳеҷ кас ба ҷуз Ӯ қудрати тағйири қазои Ӯро надорад.

— Дарк кардани ин ҳақиқат дилро нарм мекунад ва инсонро ба сӯи амалҳои солеҳ ва тавба ҳидоят менамояд.

— Ин оят ҳамчунин бузургии Аллоҳро нишон медиҳад, ки ҳама чиз дар дасти Ӯст ва ҳеҷ чиз аз иродаи Ӯ берун нест.