Сураи Ар-Рахман — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

— «آلَاءِ»: неъматҳо, нишонаҳои қудрат ва раҳмати Худованд.

— «رَبِّكُمَا»: Парвардигори шумо ду гурӯҳ (инсу ҷинн).

— «تُكَذِّبَانِ»: дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба ҳамаи инсонҳо ва ҷиннҳо муроҷиат карда, мефармояд: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигори шумо ду гурӯҳро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Яъне, бо кадом далел неъматҳои бешумори Парвардигорро, ки бар шумо ато кардааст, рад мекунед? Ин оят баёнгари он аст, ки неъматҳои Худованд бар инсу ҷинн бениҳоят зиёд ва бешумор аст ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро инкор кунад. Аз ҷумлаи ин неъматҳо офариниши одам дар беҳтарин сурат ва шакли зебост, ки Худованд ӯро афзали махлуқот гардонидааст. Ин оят такроршаванда дар сураи Ар-Рахмон барои таъкид ва ёдоварӣ аз неъматҳои Парвардигор омадааст, то инсон ва ҷинн ҳамеша шукргузор бошанд ва неъматҳои Ӯро инкор накунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва қадрдонии неъматҳои Худованд ҳидоят мекунад.

— Ёдовар мешавад, ки неъматҳои Парвардигор бешумор ва бепоёнанд ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро инкор кунад.

— Инсон ва ҷиннро ба андеша водор мекунад, ки ҳамеша ба неъматҳои Худованд назар кунанд ва аз инкор ва ношукрӣ дур бошанд.

— Ин оят муҳаббат ба Ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Қуръон китоби раҳмат ва ҳидоят аст ва моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.