Surja Er-Rahman — Ajet 16

Kuptimet e fjalëve:

• آلَاءِ: të mirat, dhuntitë dhe begatitë.
• رَبِّكُمَا: Zotit tuaj (që u drejtohet dy grupeve: njerëzve dhe xhinëve).
• تُكَذِّبَانِ: e mohoni dhe e refuzoni (ju të dy, pra njerëzit dhe xhinët).

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar i drejtohet me nderim dy krijesave të Tij më të nderuara – njerëzve dhe xhinëve – duke i pyetur me një pyetje retorike që ngërthen qortim, habi dhe paralajmërim: "Pra, cilën prej dhuntive të Zotit tuaj e mohoni?" Kjo do të thotë: pas gjithë këtyre begative që Ai ju dhuroi – si krijimi juaj në formën më të përsosur, furnizimi, mëshira, udhëzimi dhe të gjitha të mirat që ju rrethojnë – cilën prej tyre e konsideroni të pavërtetë dhe e mohoni? Pyetja është retorike, sepse askush nuk mund të mohojë këto dhunti, por megjithatë ata që i mohojnë ato, duke mos e falënderuar Dhuruesin e tyre, në fakt po i mohojnë vetë dhuntitë e Zotit të tyre.

Ky ajet përsëritet disa herë në këtë sure, duke u bërë si një thirrje e përsëritur për njerëzit dhe xhinët që të reflektojnë mbi dhuntitë e Zotit dhe t'i falënderojnë Atë, e jo t'i mohojnë ato.

Përfitimet që nxirren nga ky ajet:

1. Dhuntitë e Allahut ndaj robërve të Tij janë të panumërta dhe të pamatshme, prandaj njeriu duhet t'i njohë ato dhe të jetë falënderues.
2. Përgjegjësia është e përbashkët për njerëzit dhe xhinët – të dy janë të ngarkuar me falënderim dhe adhurim ndaj Zotit.
3. Mohimi i dhuntive të Allahut është një padrejtësi e madhe ndaj vetvetes, sepse dhuntitë ekzistojnë pavarësisht mohimit, por mohuesi humb shpërblimin e falënderimit.
4. Ky ajet na mëson që t'i drejtohemi vetes me pyetje që na bëjnë të reflektojmë: a po i falënderojmë dhuntitë e Zotit apo po i mohojmë ato?
5. Përsëritja e këtij ajeti në sure na bën të kuptojmë se çdo dhunti e re kërkon një falënderim të ri, dhe se njeriu duhet të jetë gjithmonë i vetëdijshëm për begatitë që e rrethojnë.