Surja Er-Rahman — Ajet 32

Kuptimi i fjalëve:

• Ala' (آلاء): Do të thotë dhuntitë, mirësitë dhe begatitë e shumta.
• Tukedhdhiban (تُكَذِّبَان): Mohoni, refuzoni ose i konsideroni gënjeshtër.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar i drejtohet të dy krijesave të tij më të nderuara — njerëzve dhe xhinëve — me një pyetje retorike që ngërthen qortim, habi dhe vëmendje: "Pra, cilat prej dhuntive të Zotit tuaj po i mohoni?" Kjo pyetje përsëritet disa herë në këtë sure të bekuar, dhe secila përsëritje vjen pasi Allahu përmend një nga dhuntitë e Tij të mëdha, qoftë në krijimin e qiejve dhe tokës, në begatitë e Xhenetit, apo në fuqinë dhe përsosurinë e Tij. Qëllimi është t'i bëjë njerëzit dhe xhinët të ndërgjegjësohen për mirësitë e panumërta që i ka dhuruar Krijuesi i tyre, dhe t'i nxisë ata që t'i falënderojnë dhe ta adhurojnë Atë, e jo t'i mohojnë ato. Përsëritja e kësaj pyetjeje është si një zile që zgjon zemrat e verbuara nga mosmirënjohja, duke i ftuar ata të numërojnë dhuntitë e Allahut dhe të pranojnë se ato janë të pamohueshme.

Përfitimet e nxjerra nga ajati:

1. Nxitja për mirënjohje: Ajati na mëson se çdo dhunti që gëzojmë është nga Allahu, dhe përgjigja jonë ndaj saj duhet të jetë falënderimi dhe lavdërimi, jo mohimi dhe mosmirënjohja.
2. Vetëdijesimi për begatitë: Kur njeriu ndalet dhe mendon për dhuntitë e Allahut — nga frymëmarrja deri te begatitë e mëdha — zemra e tij mbushet me dashuri për Krijuesin dhe me dëshirë për t'iu afruar Atij.
3. Barazia mes njerëzve dhe xhinëve: Ajati tregon se të dyja këto krijesa janë përgjegjëse para Allahut dhe se të dyja janë të mbështjella me mëshirën dhe dhuntitë e Tij, gjë që i bën ata të barabartë në detyrën e adhurimit.
4. Fuqia e pyetjes retorike: Kjo mënyrë e të shprehurit e bën njeriun të ndalet dhe të pyesë veten: "Si mund t'i mohoj dhuntitë e Zotit tim, ndërsa unë po i shijoj ato në çdo moment?" Kjo e çon atë drejt besimit të sinqertë dhe dorëzimit të plotë para Allahut.