Сураи Ар-Рахман — Оят 52

1. Маънои калимаҳо:

— «فِيهِمَا»: дар он ду боғ (ҷаннатҳо).

— «فَاكِهَةٍ»: мева, ҳар чизе ки барои хӯрдан ва лаззат бурдан аз меваҳост.

— «زَوْجَانِ»: ду навъ, ду гуна.

1. Тафсири оят:

Дар ду боғи биҳиштӣ аз ҳар гуна мева ду навъ вуҷуд дорад. Яъне ҳар мевае, ки мардум аз он лаззат мебаранд, дар он ҷо ба ду шакл ва ду навъ офарида шудааст: як навъ тару тоза ва навъи дигар хушку нигоҳдошташуда, ё як навъ дар фасли гармо ва навъи дигар дар фасли сармо, то ки аҳли биҳишт ҳамеша аз меваҳои гуногун баҳраманд бошанд ва ҳеҷ гоҳ аз неъматҳои он ҷо маҳрум намонанд. Ин ду навъ будан нишонаи фаровонии неъмат ва комилии лаззат дар биҳишт аст, ки ҳеҷ кас наметавонад онро тасаввур кунад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои неъматҳои бешумор ва гуногун аст ва Худованд барои бандагони некӯкор ҳар чизеро, ки дилхоҳи онҳост, омода кардааст.

— Гуногунӣ ва ду навъ будани меваҳо дар биҳишт ба мо мефаҳмонад, ки Аллоҳ таоло ҳатто дар хурдтарин лаззатҳо низ гуногунӣ ва комилиро фароҳам овардааст, то инсон ҳамеша шукргузор бошад.

— Ин оят моро ба сӯи амалҳои некӯ тарғиб мекунад, зеро ҳар касе ки дар дунё ба Аллоҳ итоат кунад, дар охират ба чунин неъматҳои абадӣ ноил мегардад.

— Ёдовар мешавад, ки неъматҳои биҳишт на танҳо аз ҷиҳати миқдор, балки аз ҷиҳати сифат ва гуногунӣ низ беҳамтоянд ва ин моро ба дӯст доштани ислом ва Қуръон боз ҳам бештар водор мекунад.