Сураи Ар-Рахман — Оят 59

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• آلَاءِ: неъматҳо, яъне неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ, ки Аллоҳ ба бандагонаш ато кардааст.
• تُكَذِّبَانِ: ду кас дурӯғ мешуморед, инкор мекунед. Ин ҷо ба ду гурӯҳ — инс ва ҷин — муроҷиат аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят пас аз зикри неъматҳои бузурги Аллоҳ дар оятҳои пешина омадааст. Аллоҳ таоло ба ҳар ду гурӯҳи махлуқоташ — одамон ва ҷинҳо — рӯй оварда мефармояд: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Яъне ҳар як неъмате, ки Аллоҳ ба шумо ато кардааст, аз қабили офариниш, ризқ, саломатӣ, ҳидоят ва дигар неъматҳои бешумор, ҳама аз ҷониби Парвардигори шумост. Пас чӣ гуна метавонед онҳоро инкор кунед ё ношукрӣ намоед? Ин оят ба шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳои Аллоҳ даъват мекунад ва ҳар гуна инкор ва ношукриро мазаммат менамояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои Аллоҳ бешумор ва гуногунанд ва ҳамаи онҳо аз як Сарчашма — Парвардигори олам — сарчашма мегиранд.
• Ҳар як инсон ва ҷин бояд андеша кунад, ки кадом неъмати Аллоҳро инкор кардааст ва ба ҷои ношукрӣ, шукргузор бошад.
• Қуръон бо чунин саволҳои такрорӣ дили инсонро бедор мекунад ва ӯро ба тафаккур ва эътирофи ҳақиқат ҳидоят менамояд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ ба бандагонаш меҳрубон аст ва онҳоро ба роҳи шукр ва имон даъват мекунад, то дар дунё ва охират комёб шаванд.
• Шукргузорӣ ба неъматҳои Аллоҳ боиси зиёд шудани онҳо ва ҷалби раҳмати бештар мегардад, ки ин худ яке аз зеботарин таълимоти ислом аст.