Сураи Ар-Рахман — Оят 60

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Ҳал»: ҳарфи пурсиш аст, ки ба маънои инкор (рад кардан) меояд; яъне «нест».

— «Ҷазоъ»: подоши амал, мукофот.

— «Ал-Иҳсон»: некӣ кардан, некӯкорӣ; дар ин ҷо ҳам некӣ кардани банда ба воситаи итоат ва ҳам некӣ кардани Худованд ба воситаи подош дар назар аст.

1. Тафсири оят:

Оё подоши некӯкорӣ чизе ғайр аз некӯкорӣ хоҳад буд? Яъне касе ки дар дунё бо имон ва итоати Худованд некӣ мекунад, подоши ӯ дар охират низ некӣ аст — Худованд ба ӯ ҷаннат ато мекунад. Ин оят баён мекунад, ки адолати илоҳӣ тақозо дорад, ки некӯкорон беподош намонанд, балки Худованди меҳрубон ба онҳо беҳтарин подош — ҷаннатро ато фармояд. Ҳамчунин ин оят ба мардум таскин медиҳад, ки ҳар кори некӯе, ки анҷом медиҳанд, беҷавоб нахоҳад монд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар ислом некӯкорӣ ҳатман подош дорад ва инсон ҳеҷ гоҳ аз некӣ пушаймон намешавад.

— Худованд одилу меҳрубон аст ва барои ҳар амали некӯе, ки банда анҷом медиҳад, беҳтарин подошро медиҳад.

— Ин оят моро ба некӯкорӣ, итоати Худованд ва покизагии дил ташвиқ мекунад, то сазовори подоши ҷаннат гардем.

— Қуръон китобест, ки адолат, раҳмат ва некӯкориро тарғиб мекунад ва инсонро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.