Сураи Ар-Рахман — Оят 58

1. Маънои калимаҳо:

— «Яқут»: санги қимматбаҳои сурхи рахшон, ки дар заминаи сафед ё сиёҳ медурахшад.

— «Марҷон»: гавҳари сурхи маъруф, ки дар баҳр пайдо мешавад ва ранги сурхи дурахшон дорад.

1. Тафсири оят:

Дар ояти шарифа Аллоҳ таоло сифати ҳурҳои биҳиштиро баён карда, мефармояд, ки онҳо дар покӣ, зебоӣ ва дурахшандагӣ монанди санги яқут ва марҷон ҳастанд. Яъне, чеҳраи онҳо чунон сафо ва равшанӣ дорад, ки гӯё аз яқути сурх ва марҷони дурахшон сохта шудаанд. Ранги сурхи рухсораашон бо сафедии чеҳра ва покии зоҳири онҳо якҷоя шуда, зебоии бениҳоят ва дилрабоеро ба вуҷуд меорад, ки чашмҳо ҳайрон мемонанд. Ин сифат нишонаи покии комил ва зебоии бекаммукори онҳост, ки Аллоҳ барои бандагони некӯкори худ дар биҳишт омода кардааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бандаро ба сӯи андеша дар бораи неъматҳои биҳишт ва зебоии он мебарад, ки ин ба худ бахшидани умед ва шавқ ба амалҳои некро зиёд мекунад.

— Аллоҳ таоло дар ин оят зебоии пок ва бекаммукори ҳурҳоро тасвир карда, нишон медиҳад, ки подоши некӯкорон дар охират бениҳоят бузург ва дилрабост.

— Ин оят моро водор мекунад, ки барои расидан ба чунин неъматҳои абадӣ дар дунё бо амалҳои солеҳ, покӣ ва тоъат кӯшиш кунем.

— Дар ин оят ишорае ҳаст ба он ки покии зоҳирӣ ва ботинии инсон дар дунё сабаби ба даст овардани зебоии ҳақиқӣ дар охират мегардад.

— Ин оят дили инсонро ба муҳаббати Қуръон ва омӯхтани маъноҳои он ҷалб мекунад, зеро Қуръон бо чунин тасвирҳои зебо неъматҳои ҷовидони Аллоҳро ба мо нишон медиҳад.