Sura Ar-Rahman — Werset 69

Znaczenie słów:

• آلَاء (ālāʾ) — dobrodziejstwa, łaski, dary.
• رَبّكُمَا (rabbikumā) — waszego Pana (zwrot do dwóch grup: dżinnów i ludzi).
• تُكَذِّبَانِ (tukadhdhibāni) — zaprzeczacie, odrzucacie (wy dwaj — rodzaj męski podwójny, odnoszący się do obu stworzeń).

Interpretacja wersetu:

Po tym, jak Bóg Wszechmogący wymienił liczne dobrodziejstwa i cuda swojej mocy, które objawiają się w stworzeniu niebios i ziemi, w tym, co na nich istnieje, oraz w błogosławieństwach, którymi obdarzył swoje stworzenia, następuje to powtórzone pytanie retoryczne, które ma charakter nagany i upomnienia. Zwraca się ono do obu rodzajów stworzeń — ludzi i dżinnów — które zostały obdarzone rozumem i wolą.

Bóg pyta: „Którym z dobrodziejstw waszego Pana oboje zaprzeczacie?" — to znaczy, które z tych widocznych i oczywistych łask możecie odrzucić lub im zaprzeczyć? Jest to pytanie, na które nie ma żadnej sensownej odpowiedzi, ponieważ łaski Boga są tak liczne i wszechobecne, że niemożliwe jest ich zaprzeczenie. Każde spojrzenie na otaczający świat, każdy oddech, każdy ruch — wszystko to jest dowodem na niekończącą się łaskawość Stwórcy.

Werset ten powtarza się w tej surze wielokrotnie, aby podkreślić, że żadne stworzenie nie ma usprawiedliwienia dla niewdzięczności wobec Boga. Jest to jednocześnie zaproszenie do refleksji nad tym, jak wiele dobra otrzymujemy każdego dnia, oraz ostrzeżenie przed postawą zaprzeczania i niewdzięczności.

Korzyści płynące z tego wersetu:

1. Rozwijanie świadomości łask Boga — werset uczy nas, abyśmy nieustannie dostrzegali dobrodziejstwa, którymi jesteśmy otoczeni, od największych po najmniejsze, i abyśmy za nie dziękowali.
2. Pobudzanie do refleksji — pytanie retoryczne skłania człowieka do zatrzymania się i przemyślenia: czy naprawdę mogę zaprzeczyć jakiemukolwiek dobrodziejstwu mojego Pana? To prowadzi do wzrostu wiary i pokory.
3. Jedność ludzi i dżinnów w obowiązku wdzięczności — zwrot „wam obojgu" przypomina, że zarówno ludzie, jak i dżinny są zobowiązani do oddawania czci i dziękczynienia Bogu, co podkreśla uniwersalność przesłania islamu.
4. Nauka pokory — kiedy człowiek uświadamia sobie ogrom łask Bożych, jego serce wypełnia się pokorą i oddaniem, a on sam oddala się od pychy i samowystarczalności.
5. Zachęta do wielbienia Boga — werset ten inspiruje do częstego wypowiadania słów: „Nie zaprzeczamy żadnemu z dobrodziejstw naszego Pana — Tobie oddajemy chwałę i dziękczynienie", co pogłębia więź z Bogiem i umacnia wiarę.