Сураи Ар-Рахман — Оят 69

1. Маънои калимаҳо:

• آلَاءِ: неъматҳо, нишонаҳои лутфу марҳамати Худованд.
• رَبِّكُمَا: Парвардигори шумо ду (ҷинну инс).
• تُكَذِّبَانِ: дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба ҷинну инс аст, ки Худованд онҳоро бо савол муроҷиат мекунад: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Ҳар як неъмате, ки Худованд ба шумо ато кардааст, аз қабили неъмати ҳаёт, ризқ, ақл, ҳидоят ва дигар бартариҳо, ҳама аз ҷониби Ӯст. Пас чӣ гуна метавонед ин неъматҳоро инкор кунед ё ношукрӣ намоед? Ин оят такрор дар сураи Ар-Раҳмон омадааст, то инсон ва ҷиннро ба шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳои бешумори Худованд ҳидоят кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки неъматҳои Худовандро ба ёд орем ва ҳамеша шукргузор бошем.
• Ҳар як неъмат нишонаи меҳрубонии Худованд аст ва инкор кардани онҳо ношукрӣ ва гумроҳист.
• Такрори ин оят дар сураи Ар-Раҳмон нишон медиҳад, ки неъматҳои Худованд бешумор ва бепоёнанд.
• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи офариниш ва неъматҳои Худованд даъват мекунад, то имон ва муҳаббатамон ба Ӯ зиёд гардад.
• Шукргузорӣ ба неъматҳо сабаби зиёд шудани онҳо ва ҷалби ризои Худованд мегардад.