Сураи Ар-Рахман — Оят 68

1. Маънои калимаҳо:

• فَاكِهَةٌ: меваҳо, яъне ҳар гуна меваҳои хуштаъм ва лаззатбахш.
• نَخْلٌ: дарахтони хурмо.
• رُمَّانٌ: анор.

1. Тафсири оят:

Дар ду биҳиште, ки дар оятҳои пешина зикр шудааст, барои аҳли биҳишт меваҳои фаровон ва гуногун мавҷуд аст. Инчунин дарахтони хурмо ва анор низ дар он ҷо ҳастанд, ки аз неъматҳои махсуси биҳиштанд. Хурмо ва анор ба таври алоҳида зикр шудаанд, зеро онҳо дар дунё низ аз меваҳои пурқимат ва дӯстдоштаи мардум буда, дар охират бо сифатҳои боз ҳам беҳтар ва комилтар хоҳанд буд. Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои ҳар гуна неъмат ва лаззат аст ва Худованд ба бандагони некӯкор подоши беҳтаринро медиҳад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки биҳишт ҷои неъматҳои бешумори Худованд аст ва ҳар чизе, ки инсон дар дунё орзу мекунад, дар он ҷо ба таври комилтар вуҷуд дорад.
• Зикри меваҳои гуногун, аз ҷумла хурмо ва анор, ба мо хотиррасон мекунад, ки Худованд неъматҳои дунёро низ барои бандагонаш офаридааст ва мо бояд шукргузор бошем.
• Ин оят моро ба амалҳои нек ва итоати Худованд тарғиб мекунад, то ки сазовори ин неъматҳои ҷовидонӣ гардем.
• Дар ёд дошта бошем, ки ҳар неъмате, ки дар дунё дорем, аз ҷониби Худованд аст ва бояд барои онҳо сипосгузор бошем ва ба роҳи рост қадам гузорем.