Сураи Аль-Вакиа — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

• سُرُرٍ: ҷамъи "сарір", ки маънои тохт ё курсии баландро дорад, ки барои нишастан ва такя кардан истифода мешавад.
• مَوْضُونَةٍ: бофташуда, бо риштаҳои тилло ё ҷавоҳирот бофташуда.

1. Тафсири оят:

Ин оят васфи неъматҳои биҳиштӣ аст, ки ба бандагони некӯкор дода мешавад. Дар он ҷо онҳо бар тохтҳои ороста ва бофташуда аз тилло такя мезананд. Ин тохтҳо на танҳо аз ҷиҳати зебоӣ ва қиматбаҳо будани маводи сохтмонашон, балки аз ҷиҳати ороиш ва нақшу нигори худ низ бениҳоят зебо ва дилрабо ҳастанд. Биҳиштиён бар ин тохтҳо такя зада, рӯ ба рӯи якдигар менишинанд ва аз суҳбат ва ҳамнишинии ҳамдигар баҳра мебаранд. Ин ҳолат нишонаи комили оромӣ, иззат ва карам аст, ки Худованд барои бандагони солеҳ омода кардааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба андеша дар бораи неъматҳои биҳиштӣ водор мекунад, ки Худованд барои бандагони муттақии худ омода кардааст.
• Нишон медиҳад, ки подоши некӯкорон назди Худованд бениҳоят бузург ва пурқимат аст.
• Моро ташвиқ мекунад, ки бо амалҳои нек ва итоати Худованд ба ин неъматҳо ноил гардем.
• Дар дилҳо умед ва рағбат ба биҳиштро зиёд мекунад ва моро ба сӯи некӯкорӣ ва покӣ ҳидоят менамояд.
• Ин оят инчунин нишонаи адлу карами Худованд аст, ки барои ҳар амали нек подоши арзанда медиҳад.