Сураи Аль-Вакиа — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• مُتَّكِئِينَ: такякунандагон, ба тахтҳо такя зада нишастагон.
• عَلَيْهَا: бар онҳо (яъне бар тахтҳо/курсиҳо).
• مُتَقَابِلِينَ: рӯбарӯи якдигар, ба ҳам нигарон.

1. Тафсири оят:

Ин оят васфи аҳли биҳишт аст, ки дар оятҳои пешина зикр шудааст. Онҳо бар тахтҳои ороста ва зебо такя зада нишастаанд, дар ҳоле ки ҳама рӯбарӯи якдигаранд. Ҳеҷ кас ба пушт ё қафои дигаре нигоҳ намекунад, балки ҳама бо рӯйҳои кушод ва дилҳои шод ба сӯи якдигар нигаронанд. Ин нишонаи комили фараҳ, эҳтиром ва ҳамдилӣ дар байни сокинони биҳишт аст. Онҳо дар неъматҳои ҷовидонӣ қарор доранд ва аз ҳар гуна нороҳатӣ ва парешонӣ озоданд. Чунин нишастан ва рӯбарӯ будан рамзи оромӣ, суҳбати некӯ ва муҳаббати бардавом дар он ҷойи ҷовидонӣ мебошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Биҳишт ҷои оромӣ, иззат ва эҳтиром аст, на ҷои хастагӣ ва ноҳамворӣ.
• Аҳли биҳишт дар ҳолати комили фараҳ ва ҳамдилӣ қарор мегиранд, ки ин орзуи ҳар инсони мӯъмин аст.
• Ин оят мӯъминонро ба амалҳои нек ва тоъат ташвиқ мекунад, то ба чунин неъматҳои бузург ноил шаванд.
• Худованд неъматҳои биҳиштро бо тафсилоти зебо баён мекунад, то дилҳои бандагонаш ба он ҷо майл кунанд ва ба роҳи рост устувор шаванд.
• Рӯбарӯ нишастан дар биҳишт нишонаи покии дилҳо ва нест шудани кинаву адоват дар байни аҳли имон аст.