Сураи Аль-Вакиа — Оят 70

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أُجَاجًا: оби бағоят шӯр ва талх, ки на нӯшиданӣ аст ва на барои кишту зироат мувофиқ.
• لَوْلَا: ҳарфи таҳриз, ки ба маънои «чаро» ва «пас чаро» меояд ва ба шукргузорӣ тарғиб мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба бандагони Худ хотиррасон мекунад, ки оби ширин ва гуворо, ки Ӯ барои онҳо фурӯ фиристодааст, танҳо аз раҳмати Ӯст. Агар Ӯ мехост, метавонист ҳамон обро бағоят шӯру талх гардонад, ба гунае ки на барои нӯшидан мувофиқ бошад ва на барои обёрии киштзорҳо ва боғҳо истифода шавад. Дар он сурат на инсон метавонист аз он баҳра барад ва на чорво ва на заминҳои кишоварзӣ. Пас чаро ба Худованд шукр намегузоред, ки ин оби пок ва гувороеро барои шумо фароҳам овард ва онро воситаи ҳаёт ва неъмати бузург қарор дод? Ин оят даъвати равшан ба шукргузорӣ дар баробари неъматҳои бешумори Худованд, бахусус неъмати об аст, ки бе он ҳаёт имконнопазир аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Обу ҳаво ва ҳамаи неъматҳои табиат аз раҳмат ва хоҳиши Худованданд, на аз қудрати инсон; бинобар ин инсон бояд ҳамеша ба Ӯ шукр гузорад.
• Оби ширин неъмати бузург ва нишонаи раҳмати Худованд аст; тағйир ёфтани он ба оби шӯру талх ба осонӣ имконпазир аст, агар Худованд бихоҳад.
• Шукргузорӣ сабаби афзоиши неъматҳо ва ҷалби раҳмати бештари Худованд мегардад.
• Ин оят инсонро ба андеша ва тафаккур дар бораи неъматҳои ҳаррӯзаи худ даъват мекунад, то қадри онҳоро бидонад ва аз ношукрӣ парҳез кунад.
• Ислом дини шукргузорӣ ва қадршиносии неъматҳост; ҳар неъмате, ки инсон дарёфт мекунад, воситаи наздикӣ ба Худованд ва баёни сипосгузорӣ ба Ӯст.