Сураи Аль-Вакиа — Оят 69

1. Маънии калимаҳои муҳим:

— «المُزْن»: абрҳо, яъне он абрҳое, ки борон аз онҳо меборад.

— «أَنزَلتُمُوهُ»: шумо онро фурӯ овардед, яъне боронро аз абр ба замин фурӯ фиристодед.

— «المُنزِلُون»: фурӯоварандагон, яъне Мо онро фурӯ меоварем.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба инсонҳо муроҷиат карда, онҳоро ба андеша водор мекунад ва мепурсад: оё шумо оберо, ки менӯшед ва бо он ташнагии худро мешиканед ва ҳаёти худро идома медиҳед, аз абрҳо фурӯ овардед? Оё ин шумо будед, ки онро аз осмон ба замин фурӯ рехтед ва ба шакли борон барои фоидаи худ омода сохтед? Ё ин ки Мо онро фурӯ меоварем ва бо раҳмати худ ба шумо мерасонем? Ин об бо тамоми покӣ, ширинӣ ва фоидабахшии худ нишонаи равшани қудрат ва раҳмати Парвардигор аст. Ҳеҷ кас ба ҷуз Ӯ тавон надорад, ки онро аз абрҳо фурӯ оварад ва ба инсонҳо бирасонад. Пас, ин неъмати бузург бояд сабаби шинохти Худованд ва шукргузорӣ ба Ӯ гардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд дар неъматҳои Худованд андеша кунад ва бидонад, ки ҳамаи онҳо аз ҷониби Ӯст.

— Об, ки соддатарин ва заруртарин неъмат аст, далели равшани қудрат ва раҳмати Худованд мебошад.

— Шукргузорӣ ба Худованд барои неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ сабаби зиёд шудани онҳо мегардад.

— Ин оят инсонро ба тавҳид ва эътирофи ягонагии Худованд дар офариниш ва идораи олам ҳидоят мекунад.

— Андеша дар бораи неъматҳои Худованд дилро нарм ва ба ислом ва Қуръон меҳрубонтар месозад.