Сураи Аль-Вакиа — Оят 71

1. Маънои калимаҳо:

— «أَفَرَأَيْتُمُ»: Оё дидаед? Оё андешидаед?

— «النَّارَ»: Оташ.

— «تُورُونَ»: Афрӯхта мешавад, шуълавар мегардад, аз дарахт ба вуҷуд меояд.

1. Тафсири оят:

Оё шумо ба оташе, ки худ афрӯхта, аз он баҳра мебаред, диққат кардаед? Оё шумо он дарахтро, ки оташ аз он бармеояд, офаридаед, ё Мо офарандаи он ҳастем? Ин оташ, ки шумо ҳар рӯз барои пухтан, гармӣ ва равшанӣ истифода мебаред, далели равшани қудрати Парвардигор аст. Худованд бо ин оят бандагонро ба андеша водор мекунад, то бибинанд, ки ин неъмати бузург — оташ — на аз ҷониби онҳо, балки аз ҷониби Ӯ офарида шудааст. Ҳамон Зоте, ки дарахти сабзро манбаи оташ гардонд, қодир аст бандагонро низ дубора зинда кунад ва ҳисобро барпо намояд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят бандаро ба шукргузорӣ барои неъматҳои Худованд, аз ҷумла неъмати оташ, даъват мекунад.

— Оташ, ки воситаи муҳими зиндагӣ аст, далели равшани тавҳид ва қудрати Худованд мебошад.

— Андеша дар бораи неъматҳои ҳаррӯзаи Худованд дилро ба имон ва муҳаббат ба Парвардигор наздик месозад.

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки ҳеҷ неъматро хурд нашимурем ва ҳамеша ба Худованд шукр гӯем.

— Ҳамон Зоте, ки аз дарахти хушк оташ мебарорад, қодир аст бандагони худро низ аз хок дубора зинда кунад, пас ин оят ба қиёмат боварӣ мебахшад.