سوره حشر — آیه 10

معانی کلمات:

• غِلًّا: کینه، حسد و دشمنی پنهانی.
• رَؤُوف: بسیار مهربان و دارای رحمت ویژه.
• سَبَقُونَا: پیشی گرفتند بر ما.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، گروه سومی از مؤمنان را ستایش میکند؛ کسانی که پس از مهاجران و انصار میآیند و تا روز قیامت ادامه دارند. اینان کسانی هستند که در دعای خود میگویند: «پروردگارا! ما و برادران دینی ما را که در ایمان آوردن بر ما پیشی گرفتند، بیامرز و در دلهای ما هیچ کینه و حسدی نسبت به مؤمنان قرار مده. پروردگارا! همانا تو بسیار مهربان و رحیم هستی.»

این آیه نشان میدهد که مؤمنانِ پس از صحابه، وظیفه دارند برای پیشینیان خود طلب آمرزش کنند و محبت آنان را در دل داشته باشند و از هرگونه کینه و دشمنی نسبت به آنان پرهیز کنند. همچنین بیانگر آن است که ایمان واقعی، مستلزم پاکی دل از هرگونه غل و غش نسبت به همه مؤمنان، بهویژه پیشگامان ایمان است.

فواید و پیامهای آیه:

• محبت و احترام به صحابه و پیشینیان مؤمن، نشانه ایمان و پیروی از راه آنان است و هرکس در دل خود کینهای نسبت به آنان داشته باشد، از این آیه خارج است.
• دعا برای دیگران، بهویژه برای کسانی که در راه ایمان پیشگام بودهاند، از صفات برجسته مؤمنان راستین است و سبب افزایش محبت و همبستگی در جامعه اسلامی میشود.
• پاکی دل از حسد و کینه نسبت به مؤمنان، شرط قبولی اعمال و نشانه سلامت روح است.
• این آیه به ما میآموزد که همواره برای یکدیگر دعای خیر کنیم و از خداوند بخواهیم که دلهای ما را از هرگونه بدخواهی پاک گرداند، تا جامعهای سرشار از محبت و برادری بسازیم.