Сураи Аль-Анам — Оят 108

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «تَسُبُّوا»: дашном диҳед, ҳақорат кунед.

— «يَدْعُونَ»: мехонанд, яъне мепарастанд.

— «عَدْوًا»: аз ҳад гузаштан, таҷовуз ва зулм кардан.

— «زَيَّنَّا»: оростем, зебо намудем.

— «مَرْجِعُهُمْ»: бозгашти онҳо.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло мӯъминонро аз дашном додани бутҳое, ки мушрикон ба ҷои Аллоҳ мепарастанд, манъ мекунад. Ин манъ барои он аст, ки дашном додани бутҳо боиси он мешавад, ки мушрикон аз рӯи ҷаҳолат ва бе дониш ба Аллоҳи таъоло дашном диҳанд ва аз ҳад гузаранд. Ҳарчанд бутҳо ҳақиртарин чиз ҳастанд ва сазовори дашном мебошанд, аммо барои пешгирӣ аз фасоди бузургтар аз он дашном додан манъ шудааст.

Сипас Аллоҳи таъоло мефармояд, ки ҳамчунон ки барои ин мушрикон амали зишти онҳо — парастиши бутҳо ва итоати шайтон — зебо намудем, барои ҳар як уммат амали онҳоро — хоҳ нек бошад, хоҳ бад — зебо намудем, то он ки онро анҷом диҳанд. Ин ба маънои он аст, ки ҳар кас амали худро дуруст медонад ва ба он моил мешавад. Баъд аз ин ҳама ба сӯи Парвардигорашон бозгашт хоҳанд кард ва Аллоҳ онҳоро аз он чи дар дунё мекарданд, огоҳ мекунад ва ба онҳо мувофиқи амалашон ҷазо медиҳад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят мусулмононро тарбия мекунад, ки ҳангоми даъват ба ислом бояд аз рафторҳое, ки боиси дашном додани Аллоҳ ва ислом мешавад, худдорӣ кунанд. Ҳикмати даъват талаб мекунад, ки ба мухолифон бо нармӣ ва хирад муносибат шавад.

— Оят нишон медиҳад, ки ислом дини хирад ва андеша аст ва аз ҳар амале, ки боиси бадномии дини Аллоҳ гардад, манъ мекунад.

— Ҳар инсоне, ки амали бад анҷом медиҳад, худро ҳақ медонад, аммо рӯзе ҳама ба сӯи Парвардигорашон бозмегарданд ва ҳисобот хоҳанд дод. Ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша ба амали худ андеша кунад ва ба сӯи некӣ майл намояд.

— Оят ба мо меомӯзад, ки ҳатто дар муқобили душмани дин бояд аз рафтори нодуруст парҳез кунем, то роҳи даъват ба ислом бозтар гардад ва мардум ба суи ҳақоиқи дин ҷалб шаванд.