Сураи Аль-Анам — Оят 119

1. Маънои калимаҳо:

— «فَصَّلَ»: баён кард, равшан намуд.

— «اضْطُرِرْتُمْ»: маҷбур шудед, ночор гардидед.

— «أَهْوَاءِهِمْ»: хоҳишҳои нафсонии худ, майлҳои беасоси худ.

— «الْمُعْتَدِينَ»: аз ҳад гузарандагон, таҷовузкунандагон.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло бандагони мӯъминро сарзаниш мекунад, ки чаро аз он чизе, ки бо номи Аллоҳ забҳ шудааст, намехӯред? Ҳол он ки Аллоҳ барои шумо ҳар чизеро, ки ҳаром кардааст, ба таври равшан баён намудааст, мисли мурдор, хун ва ғайра. Пас шумо бояд аз онҳо парҳез кунед, магар он ки маҷбурӣ ва ночорӣ ба шумо рӯ оварад, ки дар он сурат хӯрдани он ҳаром ҷоиз мегардад. Қоидаи шаръӣ ин аст, ки ночорӣ чизҳои ҳаромро ҳалол мегардонад.

Сипас Аллоҳ хабар медиҳад, ки бисёре аз гумроҳон мардумро бо хоҳишҳои нафсонии худ ва бе ягон далели илмӣ аз роҳи рост гумроҳ мекунанд. Онҳо он чиро, ки Аллоҳ ҳаром кардааст, ҳалол мешуморанд ва он чиро, ки Аллоҳ ҳалол кардааст, ҳаром мегардонанд, танҳо ба хотири майлҳои шахсии худ. Ва бешак, Парвардигори ту — эй Паёмбар — ба ҳоли аз ҳад гузарандагон аз ҳама огоҳтар аст ва ҳисобу ҷазои онҳоро Худаш анҷом медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ислом дини осонӣ ва мусоидат аст; ночорӣ ва маҷбурӣ чизҳои ҳаромро ба андозаи зарурат ҳалол мегардонад.

— Хӯрдани гӯшти ҳайвоне, ки бо номи Аллоҳ забҳ шудааст, ҳалол ва пок аст ва бояд аз он фоида бурд.

— Пайравӣ аз ҳавои нафс ва бе илм боиси гумроҳӣ мегардад; инсон бояд дар ҳалолу ҳаром ба далелҳои шаръӣ такя кунад.

— Аллоҳ ҳама чизро ба таври равшан баён кардааст, то бандагонаш дар ҳайрат намонанд ва роҳи дурустро биёбанд.

— Аллоҳ аз ҳад гузарандагонро медонад ва адолат хоҳад кард; ин боиси тасаллӣ ва умедворӣ барои мӯъминон аст.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ба Аллоҳ барои неъмати ҳалолу пок ва ба парҳез аз ҳаром ҳидоят мекунад.