Сураи Аль-Анам — Оят 118

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «فَكُلُوا»: пас бихӯред.
• «مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ»: аз он чизе, ки номи Худо бар он ёд шудааст, яъне ҳайвоне, ки ҳангоми забҳ номи Худованд бар он гирифта шудааст.
• «إِن كُنتُم بِآيَاتِهِ مُؤْمِنِينَ»: агар шумо ба оёти Ӯ (нишонаҳо ва далелҳои равшани Худо) бовар дошта бошед.

1. Тафсири оят:

Худованд ба бандагони худ фармон медиҳад, ки аз он гӯштҳое бихӯред, ки ҳангоми забҳ номи Худо бар онҳо ёд шудааст. Ин даъват ба он хотир аст, ки мушрикон баъзе ҳайвонотро ҳаром мешумурданд ва баъзе мурдаҳоро ҳалол меҳисобиданд, яъне ҳукмҳоро аз рӯи хоҳиши худ дигаргун мекарданд. Пас Худованд мефармояд: эй мардум, аз он забҳҳое бихӯред, ки бо номи Худо анҷом дода шудаанд, на аз мурда ва на аз он чизе, ки ба ғайри номи Худо қурбонӣ шудааст. Ин фармон ба шумо аст, агар шумо ба оёти равшани Худо ва далелҳои дурусти Ӯ имон дошта бошед; зеро имон тақозо мекунад, ки инсон танҳо он чизеро ҳалол донад, ки Худо ҳалол кардааст, ва он чизеро ҳаром донад, ки Худо ҳаром кардааст, на аз рӯи расму русуми ботил ва хоҳишҳои нафс.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом дини покӣ ва осонӣ аст: Худованд барои бандагони худ чизҳои пок ва ҳалолро ҳалол кардааст ва онҳоро аз ҳаром ва палидӣ нигоҳ доштааст.
• Имон танҳо дар сухан нест, балки дар амал зоҳир мешавад: муъмин ҳалолу ҳаромро аз Худо мегирад ва ба ҳукми Ӯ таслим мешавад.
• Қуръон роҳнамои равшан аст: он одамонро аз гумроҳии хурофот ва расму русуми беасос наҷот медиҳад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• Дар ислом покизагӣ ва эҳтиром ба номи Худо ҳангоми забҳ риоя мешавад, ки ин саломатии ҷисм ва рӯҳро таъмин мекунад.
• Ҳар кас ба андозаи имон ва бовари худ ба оёти Худо амал мекунад; пас биёед имонро дар дил ва амал қавӣ гардонем ва аз ҳалоли Худо баҳра гирем.