Сураи Аль-Анам — Оят 32

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• اللَّعِبُ (ал-лаъиб): бозӣ, амали беҳадаф ва бефоида.
• اللَّهْوُ (ал-лаҳв): саргармшавӣ, чизе ки инсонро аз кори муҳим бозмедорад.
• الدَّارُ الْآخِرَةُ (ад-дорул-охира): ҷойи охират, яъне ҳаёти баъд аз марг.
• يَتَّقُونَ (яттақун): парҳезгорӣ мекунанд, аз азоби Худо метарсанд ва амрҳои Ӯро иҷро менамоянд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ҳаёти дунё дар асл барои касоне ки онро ҳадафи ниҳоӣ мегиранд ва барои охират кор намекунанд, ҷуз бозӣ ва саргармӣ чизе нест. Ин ҳаёти дунё фонии гузаро аст ва онҳое ки дил ба он мебанданд ва аз ёди Худо ғофил мешаванд, дар ҳақиқат дар гумроҳӣ ва фиреб қарор доранд. Аммо сарои охират барои онҳое ки парҳезгорӣ мекунанд ва аз Худо метарсанд, беҳтар ва пурфоидатар аст. Парҳезгорон касоне ҳастанд, ки ба Худо имон меоранд, амрҳои Ӯро иҷро мекунанд ва аз манъкардаҳои Ӯ дурӣ меҷӯянд. Онҳо медонанд, ки неъматҳои охират ҷовидонӣ ва бепоён аст, дар ҳоле ки лаззатҳои дунё зудгузар ва ночиз мебошанд. Дар охир Худованд бо саволи таъкидӣ мепурсад: «Оё ақл намекунед?» Яъне чаро бо ақли солим андеша намекунед, то бифаҳмед, ки охират аз дунё беҳтар аст ва бояд барои он кӯшиш намоед?

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё набояд ҳадафи ниҳоии мо бошад; он воситаест барои расидан ба охират.
• Ваъдаи Худо ба парҳезгорон дар бораи беҳтарии охират умедворкунанда аст ва ба мо меомӯзад, ки тақво ва парҳезгорӣ роҳи саодати ҷовидонӣ аст.
• Даъвати оят ба андеша ва истифода аз ақл нишон медиҳад, ки Ислом дини хирад ва тафаккур аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки амалҳои некӯ ва солеҳро афзал бидонем ва барои охират захира кунем, на барои дунёи фонии гузаро.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳар амали некӯ дар дунё сармояи саодати охират аст ва инсон бояд ҳамеша ба ёди Худо ва охират зиндагӣ кунад.