Сураи Аль-Анам — Оят 31

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• خَسِرَ: зиён кард, зарар дид.
• لِقَاءِ اللَّهِ: вохӯрӣ бо Аллоҳ, яъне рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби он.
• السَّاعَةُ: Қиёмат, ки ногаҳон меояд.
• بَغْتَةً: ногаҳон, бехабар.
• حَسْرَتَنَا: пушаймонӣ ва афсӯси мо.
• فَرَّطْنَا: кӯтоҳӣ кардем, тарк кардем, аз даст додем.
• أَوْزَارَهُمْ: гуноҳҳои вазнини онҳо.
• يَزِرُونَ: бардошта мешаванд, ҳамл мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки онҳое, ки вохӯрӣ бо Аллоҳро дурӯғ шумурданд ва ба рӯзи қиёмат бовар накарданд, ба талафоти бузург ва зиёни ҳақиқӣ гирифтор шуданд. Онҳо то он даме ки Қиёмат ногаҳон фаро мерасад ва онҳоро ба таври ногаҳонӣ дармеёбад, ғофил буданд. Дар он лаҳза, ки ҳақиқат ба онҳо ошкор мешавад, аз шиддати пушаймонӣ ва надомат мегӯянд: «Эй афсӯс ва пушаймонии мо бар он чизҳое, ки дар зиндагии дунё кӯтоҳӣ кардем ва аз даст додем!» Онҳо дар он ҳол гуноҳҳои худро бар пушти худ ҳамл мекунанд, ки бори гарон ва бад аст. Огоҳ бошед, ки чӣ қадар бад аст он чизе, ки онҳо бар худ бор мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дурӯғ шумурдани рӯзи қиёмат ва вохӯрӣ бо Аллоҳ сабаби зиёни ҳақиқӣ ва талафоти абадӣ мегардад.
• Қиёмат ногаҳон меояд, бинобар ин бояд ҳамеша омода бошем ва худро барои он рӯз муҳайё кунем.
• Пушаймонӣ дар рӯзи қиёмат суд надорад, пас бояд дар дунё тавба кунем ва амалҳои нек анҷом диҳем.
• Гуноҳҳо бори гарон бар пушти инсон мешаванд, бинобар ин бояд аз онҳо парҳез кунем ва худро сабук гардонем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё фурсати тиллоӣ аст барои омодагӣ ба охират, на ғофилӣ ва кӯтоҳӣ.
• Ислом дини огоҳӣ, масъулиятшиносӣ ва омодагӣ барои рӯзи ҳисоб аст, ки инсонро аз зиён ва пушаймонӣ наҷот медиҳад.