Сураи Аль-Анам — Оят 76

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ: шаб торик шуд ва ӯро фаро гирифт.
• كَوْكَبًا: ситора.
• أَفَلَ: ғайб зад, пинҳон шуд ва аз назар нопадид гардид.
• الْآفِلِينَ: онҳое, ки ғайб мезананд ва ҳамеша боқӣ намемонанд.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки шаб торик шуд ва Иброҳим (алайҳис-салом)-ро фаро гирифт, ӯ ситораеро дид. Қавми ӯ ситорагонро мепарастиданд, бинобар ин Иброҳим (алайҳис-салом) барои он ки ботил будани роҳи онҳоро нишон диҳад, ба тариқи мубоҳиса ва барои ба далел овардани онҳо гуфт: «Ин парвардигори ман аст». Пас чун ситора ғайб зад ва нопадид шуд, гуфт: «Ман он чиро дӯст намедорам, ки ғайб мезанад». Яъне, Худои ҳақиқӣ ҳозир аст ва ҳеҷ гоҳ ғайб намезанад ва нопадид намешавад. Иброҳим (алайҳис-салом) бо ин сухан мехост ба қавми худ исбот кунад, ки ситорагон, ки ғайб мезананд ва нопадид мешаванд, сазовори парастиш нестанд, балки танҳо Аллоҳи ягона сазовори ибодат аст, зеро Ӯ ҳамеша ҳозир ва боқӣ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Иброҳим (алайҳис-салом) бо ақл ва далели равшан ба муқобили ширк мубориза мебурд ва мардумро ба сӯи тавҳид даъват мекард.
• Ҳар чизе ки ғайб мезанад ва нопадид мешавад, сазовори парастиш нест; танҳо Аллоҳи ягона, ки ҳамеша ҳозир ва боқӣ аст, сазовори ибодат аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар роҳи ҳақ бо далел ва ақл сухан гӯем ва аз ширк ва парастиши ғайри Аллоҳ дурӣ ҷӯем.
• Ислом дини тавҳид аст ва ҳамаи паёмбарон мардумро ба сӯи парастиши Аллоҳи ягона даъват кардаанд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дӯст доштани Аллоҳ ва ибодати Ӯ сабаби саодати дунё ва охират аст.