Сураи Аль-Анам — Оят 78

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• بَازِغَةً — тулӯъкунанда, баромадаистода.
• أَفَلَتْ — ғуруб кард, нопадид шуд.
• بَرِيءٌ — пок, озод, дур аз он чиз.
• مِّمَّا تُشْرِكُونَ — аз он чизҳое, ки шумо ба Худо шарик месозед.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки Иброҳим (алайҳис-салом) офтобро дид, ки тулӯъ мекунад, ба қавми худ гуфт: «Ин парвардигори ман аст, ин аз ситора ва моҳ бузургтар аст». Вақте ки офтоб ғуруб кард ва нопадид шуд, ӯ фаҳмид, ки инҳо ҳама махлуқ ва фонии Худо ҳастанд ва наметавонанд Худо бошанд. Пас гуфт: «Эй қавми ман! Ман аз он чизҳое, ки шумо ба Худо шарик месозед — аз бутҳо, ситораҳо ва ғайраҳо — безорам ва пок ҳастам».

Иброҳим (алайҳис-салом) бо ин роҳи мулоҳиза ва истидлол мехост ба қавми худ нишон диҳад, ки ҳеҷ яке аз ин ҷирмҳои осмонӣ — ситора, моҳ ва офтоб — сазовори парастиш нестанд, зеро ҳамаи онҳо офаридашуда ва тағйирёбанда ҳастанд. Танҳо Аллоҳи Ягона, ки Офаридгор ва Парвардигори ҳама чиз аст, сазовори ибодат аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро меомӯзад, ки барои шинохтани ҳақиқат бояд андеша кунем ва далелҳои ақлӣ ба кор барем.
• Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи олитарини тавҳид ва ихлос аст — ӯ аз ҳама чизҳои ботил безор шуд ва танҳо ба Аллоҳ рӯ овард.
• Оят нишон медиҳад, ки ҳамаи махлуқот — офтоб, моҳ, ситораҳо — фанопазиранд ва ҳеҷ яке аз онҳо сазовори парастиш нест.
• Ин оят моро ба сӯи покии дил аз ширк ва ихлоси комил ба Аллоҳ даъват мекунад.
• Ва ин омӯзиш ба мо мерасонад, ки ислом дини ақл, андеша ва тавҳид аст — дине, ки инсонро ба сӯи шинохти Ҳақиқати Ягона ҳидоят мекунад.