Сураи Аль-Мумтахина — Оят 6

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ — намунаи некӯ, қолаби писандида, ки инсон бояд аз он пайравӣ кунад.
• يَرْجُو — умедвор аст, интизор дорад.
• يَتَوَلَّ — рӯй мегардонад, пашт мекунад, дурӣ меҷӯяд.
• الْغَنِيُّ — Бениёз, ки ба касе ва чизе ниёз надорад.
• الْحَمِيدُ — Ситоишшуда, ки дар зоти худ ва дар ҳамаи корҳояш сазовори ситоиш аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба мӯъминон хабар медиҳад, ки дар Иброҳим (алайҳис-салом) ва онҳое, ки бо ӯ буданд, барои шумо намунаи олие ҳаст, ки сазовори пайравӣ аст. Ин намунаи некӯ дар душманӣ бо кофирон ва дурӣ аз онҳост, инчунин дар таваккул ба Аллоҳ, тарс аз Ӯ ва умед ба подоши рӯзи қиёмат аст.

Ин пайравӣ аз намунаи некӯ танҳо аз ҷониби касоне сурат мегирад, ки ба Аллоҳ ва рӯзи охират умедворанд ва аз азоби Ӯ метарсанд. Аммо касе, ки аз ин роҳи рост рӯй мегардонад ва аз пайравии паёмбарон ва дӯстон саркашӣ мекунад, пас бидонад, ки Аллоҳ аз ӯ ва аз тамоми бандагонаш бениёз аст. Гуноҳи гуноҳкор ва саркашии саркаш ҳеҷ чизе аз бузургии Аллоҳ намекоҳад. Ӯ дар зоти худ ва дар ҳамаи сифатҳояш ситоишшуда аст ва ҳамеша сазовори ҳамд ва сипос аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят мӯъминонро ба пайравӣ аз намунаи олии имон — Иброҳим (алайҳис-салом) ва ёронаш даъват мекунад, ки ин роҳи наҷот ва саодат аст.
• Умедворӣ ба Аллоҳ ва рӯзи охират сабаби асосии пайравӣ аз роҳи рост ва сабр дар душвориҳост.
• Аллоҳ бениёз аст ва ба итоати бандагонаш ниёз надорад; ин боиси он мешавад, ки инсон бо ихлос ва самимият ибодат кунад, на барои фоида расондан ба Аллоҳ.
• Ситоиши Аллоҳ дар ҳамаи ҳолҳо воҷиб аст, зеро Ӯ дар зот ва сифатҳояш комил ва беайб аст.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҷалб мекунад, зеро нишон медиҳад, ки роҳи Иброҳим роҳи умед, тарс аз Аллоҳ ва муҳаббат ба Ӯст.