Сураи Ас-Сафф — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

• تُؤْمِنُونَ: имон меоред, бовар мекунед.
• تُجَاهِدُونَ: ҷиҳод мекунед, талош мекунед дар роҳи Худо.
• فِي سَبِيلِ اللَّهِ: дар роҳи Аллоҳ, яъне барои ризои Ӯ ва баланд бардоштани дини Ӯ.
• بِأَمْوَالِكُمْ: бо молҳои худ.
• وَأَنفُسُكُمْ: ва бо ҷонҳои худ.
• ذَٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ: ин барои шумо беҳтар аст.
• إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ: агар шумо бидонед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят он тиҷорати пурфоидаро, ки дар ояти пеш зикр шуда буд, баён мекунад ва мефармояд: он тиҷорати наҷотбахш ин аст, ки шумо ба Аллоҳ ва ба Расули Ӯ имон оваред ва дар роҳи Аллоҳ бо молҳо ва ҷонҳои худ ҷиҳод кунед. Яъне, имон овардан ба Аллоҳи ягона ва ба Паёмбари Ӯ Муҳаммад (с) ва сарф кардани дороиҳо ва ҳастии худ дар роҳи ризои Аллоҳ ва баланд бардоштани калимаи Ӯ — ин амалҳо барои шумо аз ҳар манфиати дунёвӣ беҳтару судмандтар аст, агар шумо аз аҳли дониш бошед ва фарқи байни суду зиёнро бидонед. Пас, ба сӯи ин амалҳои нек шитоб кунед ва онҳоро бо дили гарм ва ихлос ба ҷо оваред.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки сармояи асосии саодати ҳақиқӣ дар имон ба Аллоҳ ва Расули Ӯ аст.
• Ҷиҳод бо мол ва ҷон дар роҳи Аллоҳ яке аз бузургтарин амалҳои нек аст, ки бандаро ба Аллоҳ наздик мекунад.
• Дунё ва дороиҳои он гузарандаанд, аммо амалҳои некӯ барои охират боқӣ мемонанд ва беҳтарин сармоягузорӣ ҳастанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои пайравӣ аз хоҳишҳои нафс ва дунёпарастӣ, ба сӯи амалҳое шитобем, ки ризои Аллоҳро дар бар доранд.
• Ислом дини амал ва ҷидду ҷаҳд аст, на танҳо гуфтор; он моро ба сӯи масъулиятпазирӣ дар баробари Худо ва ҷомеа даъват мекунад.
• Ҳар кас андозаи дониш ва фаҳми худро дорад; ҳар қадар инсон бештар бидонад, ҳамон қадар беҳтарии амалҳои охиратро дарк мекунад ва ба онҳо майл менамояд.