Сураи Ас-Сафф — Оят 14

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ансор — ҷамъи «носир», яъне ёргарон ва мададгарон.
• Ҳавориён — ёрони махсуси Исо (алайҳис-салом), ки дилҳояшон пок ва аз ҳама наздиктар ба ӯ буданд.
• Таифа — гурӯҳ, ҷамоате аз мардум.
• Айядно — қувват додем, тақвият кардем ва ёрӣ расондем.
• Зоҳирин — ғолибон, пирӯзмандон бар душманон.

1. Тафсири оят:

Эй касоне, ки ба Аллоҳ имон овардаед ва ба шариати Ӯ амал кардаед, ёргарони дини Аллоҳ бошед ва дар роҳи бартараф кардани душманони он бикӯшед. Ин монанди он аст, ки Исо ибни Марям (алайҳис-салом) ба ҳавориёни худ гуфт: «Кист, ки маро дар роҳи Аллоҳ ёрӣ диҳад ва дар расонидани даъвати ҳақ мададгор бошад?» Ҳавориён дар ҷавоб гуфтанд: «Мо ёргарони дини Аллоҳем ва дар ин роҳ ҳамеша омодаем». Пас аз ин, гурӯҳе аз банӣ Исроил ба Исо имон оварданд ва гурӯҳи дигар кофир шуданд. Мо онҳоеро, ки имон оварда буданд, бар душманонашон қувват додем ва онҳо бар душманон пирӯз ва ғолиб гардиданд. Ин пирӯзӣ ва ғалаба бо фиристодани Муҳаммад (сallallohu alayhi va sallam) ба камол расид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар як муъмин бояд дар ҳимоя ва паҳн кардани дини Аллоҳ фаъол бошад, на танҳо тамошобин.
• Ёрии дин кори паёмбарон аст; Исо (алайҳис-салом) низ аз ёрони худ ҳаминро талаб карда буд, пас мо низ бояд дар ин роҳ саъю кӯшиш кунем.
• Аллоҳ таоло ваъда медиҳад, ки касоне, ки ба Ӯ имон меоранд ва дар роҳи Ӯ меистанд, ҳатман пирӯз мешаванд, ҳарчанд душманон бисёр бошанд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини ваҳдат ва ҳамкорист; ҳамаи муъминон бояд мисли як бадан барои ҳимояи ҳақ кӯшанд.
• Қуръон таърихи гузаштагонро ба мо нақл мекунад, то аз он ибрат гирем ва бидонем, ки роҳи имон ҳамеша бо ёрӣ ва пирӯзӣ ба анҷом мерасад.