Surja Es-Saff — Ajet 2

Kuptimet e fjalëve:

• “Lim” (لِمَ): Pse? – pyetje që shpreh qortim dhe habitje.
• “Tekulun” (تَقُولُونَ): E thoni me gojët tuaja.
• “Ma la tef’alun” (مَا لَا تَفْعَلُونَ): Atë që nuk e bëni në realitet – pra, premtime ose pohime që nuk i shoqëroni me vepra.

Tefsiri i ajetit:

O ju që besuat sinqerisht në Allahun dhe në të Dërguarin e Tij dhe vepruat sipas ligjit të Tij! Pse i thoni me gojët tuaja gjëra që nuk i bëni në praktikë? Pse premtoni premtime që nuk i mbani, ose pohoni se keni bërë vepra të mira – si luftim me shpatë, dhënie ndihme, ose ndonjë vepër tjetër – ndërsa në realitet nuk i keni bërë ato? Ky ajet është qortim i ashpër dhe vërejtje ndaj atij që fjalët e tij nuk përputhen me veprat e tij, sepse besimtari i vërtetë është ai që fjala e tij është njësoj me veprën e tij, dhe premtimi i tij është i lidhur me përmbushjen.

Përfitimet nga ajeti:

1. Sinqeriteti ndërmjet fjalës dhe veprës është shenjë e besimit të vërtetë, sepse Allahu e qorton ashpër atë që thotë atë që nuk e bën.
2. Ky ajet na mëson se premtimi është borxh ndaj të tjerëve, dhe se besimtari duhet të jetë i kujdesshëm që të mos premtojë gjëra që nuk mund t’i përmbushë.
3. Islami e do veprën para fjalës, dhe e konsideron fjalën pa vepër si shenjë hipokrizie, prandaj duhet të jemi të sinqertë në të gjitha gjendjet tona.
4. Ajeti na nxit që të jemi shembull i mirë për të tjerët, sepse njerëzit ndikohen më shumë nga veprat sesa nga fjalët, dhe kështu e duam Islamin me sjelljet tona të mira para se me thëniet tona.