Сураи Ас-Сафф — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

• «سَبَّحَ»: пок ва муқаддас донистан, аз ҳар айбу нуқс озод эълон кардан.
• «لِلَّهِ»: барои Худованди мутаъол, ки танҳо Ӯ сазовори ибодат ва тасбеҳ аст.
• «مَا فِي السَّمَاوَاتِ»: ҳар он чизе, ки дар осмонҳост — аз фариштагон, ситорагон ва дигар махлуқот.
• «وَمَا فِي الْأَرْضِ»: ҳар он чизе, ки дар замин аст — аз инсонҳо, ҷинҳо, ҳайвонот, наботот ва ҷамодот.
• «الْعَزِيزُ»: Ғолибе, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.
• «الْحَكِيمُ»: Ҳаким, ки дар тамоми амалҳо, офариниш, тақдир ва шариати Хеш бо ҳикмат аст.

1. Тафсири оят:

Ҳамаи махлуқоте, ки дар осмонҳо ва замин вуҷуд доранд, Худованди мутаъолро аз ҳар чизе, ки ба Ӯ муносиб нест, пок ва муқаддас медонанд. Ин тасбеҳ ё бо забон ва ҳоли худ сурат мегирад, ё бо далолати ҳол — яъне вуҷуди онҳо худ гувоҳи покии Офаридгор аз ҳар айб аст. Сипас Худованд Худро бо ду сифати бузург тавсиф мекунад: Ӯ Ғолиби шикастнопазир аст, ки ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб намешавад, ва Ӯ Ҳаким аст дар офариниш, тақдир ва шариати Хеш — ҳамаи корҳои Ӯ аз рӯи ҳикмати комил сурат мегирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки Худованди мутаъолро аз ҳар айбу нуқс пок донем ва забони худро ба тасбеҳу зикри Ӯ одат диҳем.
• Вуҷуди тамоми махлуқоти осмону замин ба ягонагии Худо ва бузургии Ӯ шаҳодат медиҳад; ин боиси афзун шудани имон ва яқин мегардад.
• Сифатҳои «Азиз» ва «Ҳаким» ба мо таскин медиҳанд, ки ҳамаи корҳо дар дасти Худованди тавонманд ва доно аст, ва ҳеҷ чиз аз ҳикмати Ӯ холӣ нест.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоат ба Худованд тарғиб мекунад, зеро Ӯ ҳам ғолиб аст ва ҳам ҳаким — ҳар фармоне, ки медиҳад, ба манфиати бандагон аст.
• Тасбеҳи ҳамаи махлуқот дарси хоксорӣ ва фурӯтанӣ барои инсон аст, то худро аз зикру ибодати Худо ғофил насозад.