Сураи Аль-Мульк — Оят 20

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• جُندٌ: лашкар, гурӯҳе, ки ёрӣ медиҳад.
• يَنصُرُكُم: шуморо ёрӣ медиҳад, аз бало наҷот медиҳад.
• مِّن دُونِ الرَّحْمَٰنِ: ба ғайр аз Худои Раҳмон, яъне касе дигар ғайри Ӯ.
• غُرُورٍ: фиреб, хатои гумроҳкунанда.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят бо саволи инкорӣ мепурсад: «Оё касе ҳаст, ки лашкари шумо бошад ва шуморо ба ғайр аз Худои Раҳмон ёрӣ диҳад?» Яъне, агар Худованд ба шумо азоби худро бихоҳад, ҳеҷ кас ва ҳеҷ гурӯҳе наметавонад шуморо аз он ҳифз кунад. Ҳеҷ лашкар, ҳеҷ қувва ва ҳеҷ ёрӣ диҳандае нест, ки битавонад дар баробари иродаи Худованд истодагарӣ кунад. Сипас Худованд мефармояд, ки кофирон танҳо дар фиреб ва хатои бузург қарор доранд. Онҳо гумон мекунанд, ки дорои қувват ва ёрӣ ҳастанд, аммо ин гумон танҳо фиреби шайтон аст, ки онҳоро ба гумроҳӣ кашидааст. Онҳо наметавонанд худро аз азоби Худованд наҷот диҳанд ва на дар рӯзи қиёмат касе ба ёрии онҳо меояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки танҳо Худованд ёрӣ диҳандаи ҳақиқӣ аст ва ҳеҷ кас наметавонад ба ғайри Ӯ моро аз бало наҷот диҳад.
• Моро водор мекунад, ки танҳо ба Худованд таваккул кунем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки гумон кардани қуввату ёрии ғайри Худо фиреб аст ва ин фиреб аз шайтон сарчашма мегирад.
• Моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё ва гумонҳои бардурӯғ набояд моро аз роҳи ҳақ дур кунанд.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки кофирон дар фиреби бузург қарор доранд ва ин боиси ташвиқи мо мешавад, ки ба роҳи рост ва ҳақиқат пайравӣ кунем.
• Ва дар ниҳоят, ин оят моро ба сӯи имон ва тавҳид даъват мекунад, то ки дар дунё ва охират наҷот ёбем.