Сураи Аль-Мульк — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

• صَافَّاتٍ — паҳнкунандагони болҳои худ дар ҳаво ҳангоми парвоз.
• يَقْبِضْنَ — ҷамъ мекунанд болҳои худро ба паҳлӯҳояшон.
• يُمْسِكُهُنَّ — нигоҳ медорад онҳоро аз афтидан.
• الرَّحْمَٰنُ — Худованди бахшоянда, ки раҳматаш ҳама чизро фаро гирифтааст.

1. Тафсири оят:

Оё ин кофирон ба паррандагони болои сари худ нанигаристанд, ки чӣ гуна болҳои худро дар ҳаво паҳн мекунанд ва гоҳе онҳоро ба худ мечинанд? Ҳеҷ кас онҳоро аз афтидан нигоҳ надошта метавонад, магар Худованди бахшоянда. Ҳамоно Ӯ ба ҳар чизе биност ва ҳеҷ чиз аз назорати Ӯ пинҳон намемонад.

Ин оят далели равшани қудрати Худованд аст. Паррандагон дар ҳаво бе ягон сутун ё такягоҳ парвоз мекунанд, болҳои худро мекушоянд ва мечинанд, ва ҳеҷ кас ҷуз Худованд онҳоро аз суқут нигоҳ надошта метавонад. Ин сохтори дақиқ ва низоми мукаммали парвоз далели он аст, ки Офаридгор доно ва тавоност. Ӯ ба ҳама чиз огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз дидаи Ӯ дур нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят бандаро ба тафаккур дар бораи офариниши Худованд даъват мекунад, то қудрати Ӯро бишносад ва ба Ӯ имон оварад.
• Паррандагон мисоли зиндаи раҳмати Худованд ҳастанд, ки ҳар лаҳза онҳоро аз афтидан нигоҳ медорад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ба ҳар чиз биност ва ҳеҷ чиз аз назорати Ӯ пинҳон нест, бинобар ин банда бояд ҳамеша худро дар ҳузури Ӯ ҳис кунад.
• Тафаккур дар бораи офариниш имонро қавӣ мегардонад ва бандаро ба шукргузорӣ ва ибодат ташвиқ мекунад.
• Ин оят ба инсон меомӯзад, ки ба нишонаҳои қудрати Худованд дар табиат бодиққат назар кунад ва аз онҳо барои шинохтани Парвардигор истифода барад.