Сураи Аль-Араф Оят 162 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Аз миёни онон он гурӯҳ, ки бар худ ситам карда…

Аль-Араф · 162/206

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Араф

فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَظْلِمُونَ ۝١٦٢

🔤 Transliteration

Fabaddalal lazeena zalamoo minhum qawlan ghairal lazee qeela lahum fa arsalnaa `alaihim rijzam minas samaaa`i bimaa kaanoo yazlimoon

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Аз миёни онон он гурӯҳ, ки бар худ ситам карда буданд, суханеро, ки ба онҳо гуфта шуда буд, дигар карданд. Пас ба ҷазои ситаме, ки мекарданд, барояшон аз осмон азоб фиристодем.

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои муҳим:

«فَبَدَّلَ»: пас иваз карданд, тағйир доданд.
«ظَلَمُوا»: ситам карданд, зулм намуданд (ин ҷо маънои куфру саркашӣ дорад).
«رِجْزًا»: азоб, балои сахт.
«يَظْلِمُونَ»: ситам мекарданд, зулм мекарданд.

Тафсири оят:

Аз миёни банӣ Исроил онҳое ки бо саркашӣ ва нофармонӣ ба худ зулм карданд, суханонеро, ки ба онҳо фармуда шуда буд, иваз намуданд. Ба онҳо гуфта шуда буд, ки ҳангоми ворид шудан ба шаҳр бо фурӯтанӣ ва тавозуъ суханони бахшоишро бигӯянд ва бо сари хам ворид шаванд. Аммо онҳо ин дастурро тағйир доданд: ба ҷои сухани бахшоиш сухани дигаре гуфтанд ва ба ҷои фурӯтанӣ бо гарданкашӣ ва такаббур ворид шуданд. Пас Худованд аз осмон азобе бар онҳо фиристод, ки онҳоро нобуд кард. Ин азоб ба сабаби он буд, ки онҳо пайваста зулм ва нофармонӣ мекарданд ва дастурҳои Худоро ба тамасхур мегирифтанд.

Фоидаҳо аз ин оят:

Ин оят нишон медиҳад, ки нофармонӣ ва тағйири дастурҳои Худо оқибати бад дорад ва метавонад боиси азоб гардад.
Худованд одил аст ва касеро бе сабаб азоб намекунад; азоб танҳо баъд аз зулм ва саркашӣ меояд.
Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба дастурҳои Худо бо фурӯтанӣ ва итоаткорӣ муносибат кунем, на бо такаббур ва инкор.
Қуръон дарсҳои таърихиро барои огоҳии мо нақл мекунад, то мо аз хатоҳои гузаштагон ибрат гирем ва ба роҳи рост қадам гузорем.
Ин оят муҳаббат ба исломро зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Худованд роҳи наҷот ва бахшоишро ба бандагонаш омӯзонидааст ва танҳо саркашӣ боиси ҳалокат мегардад.

📜 Оят 160-164 — Сураи Аль-Араф

160وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا ۚ وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ ۖ فَانبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۖ قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۚ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَىٰ ۖ كُلُوا مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ ۚ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَٰكِن كَانُوا أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ

Бакӣ-Исроилро ба дувоздаҳ сибт таисим кардем. Ва чун қавми Мӯсо аз ӯ об хостанд, ба ӯ ваҳй кардем, ки асоятро бар санг бизан. Аз он санг дувоздаҳ чашма равон шуд. Ва ҳар гурӯҳ ҷои оби хешро бишинохт. Ва абрро соябонашон сохтем ва барояшон «манна ва салво» нозил кардем. Бихӯред аз ин чизҳои покиза, ки бар шумо рӯзӣ додаем! Ва онон ба мо ситам накарданд, балки ба худашон ситам мекарданд.

161وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هَٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُولُوا حِطَّةٌ وَادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ ۚ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ

Ва ба онон гуфта шуд, ки дар ин деҳа сукунат кунед ва ҳар ҷо ҳар чӣ хоҳед, бихӯред ва бигӯед, ки гуноҳони моро бирез ва саҷдакунон аз дарвоза дохил шавед, то гуноҳонатонро биёмурзем. Ба мукофоти некӯкорон хоҳем афзуд.

162فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَظْلِمُونَ

163وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَيَوْمَ لَا يَسْبِتُونَ ۙ لَا تَأْتِيهِمْ ۚ كَذَٰلِكَ نَبْلُوهُم بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ

Дар бораи он деҳаи наздик ба даре аз онҳо Бипурс. Он гоҳ ки дар рӯзи шанбе суннат мешикастанд. Зеро дар рӯзе, ки шанбе мекарданд, моҳиён ошкор бар рӯи об меомаданд ва рӯзе, ки шанбе намекарданд, намеомаданд. Инҳоро, ки мардуме нофармон буданд, инчунин меозмудем!

164وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِّنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا ۙ اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا ۖ قَالُوا مَعْذِرَةً إِلَىٰ رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ

Ва он гоҳ ки гурӯҳе аз онҳо гуфтанд; «Чаро қавмеро панд медиҳед, ки Худо ҳалокашон хоҳад кард ва ба азобе дарднок мубтало хоҳад сохт?» Гуфтанд: «То моро назди Парвардигоратон узре бошад. Ва шояд, ки парҳезгор шаванд».

← Оят 161 📖 Аль-Араф Оят 163 →

Аль-АрафФеҳристи Қуръон

206Оят

MeccanRevelation

162Оят

Тарҷума — Аль-Араф 162

Сураи Аль-Араф Оят 162 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Аз миёни онон он гурӯҳ, ки бар худ ситам карда…

Сураи Оят 162/206 — Сураи Аль-Араф الأعراف (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Араф Гӯш кун, Сураи Аль-Араф Тарҷума, Сураи Аль-Араф mp3, Сураи Аль-Араф pdf. Оят 160–164. Ба Тоҷикӣ: Русский.