Сураи Аль-Араф Оят 163 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Дар бораи он деҳаи наздик ба даре аз онҳо Бипурс.…

Аль-Араф · 163/206

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Араф

وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَيَوْمَ لَا يَسْبِتُونَ ۙ لَا تَأْتِيهِمْ ۚ كَذَٰلِكَ نَبْلُوهُم بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ ۝١٦٣

🔤 Transliteration

Was`alhum `anil qaryatil latee kaanat haadiratal bahri iz ya`doona fis Sabt iz taateehim heetaanuhum yawma Sabtihim shurra`anw wa yawma laa yasbitoona laa taateehim; kazaalika nabloohum bimaa kaanoo yafsuqoon

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Дар бораи он деҳаи наздик ба даре аз онҳо Бипурс. Он гоҳ ки дар рӯзи шанбе суннат мешикастанд. Зеро дар рӯзе, ки шанбе мекарданд, моҳиён ошкор бар рӯи об меомаданд ва рӯзе, ки шанбе намекарданд, намеомаданд. Инҳоро, ки мардуме нофармон буданд, инчунин меозмудем!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои мушкили оят:

الْقَرْيَةِ: деҳа ё шаҳраке, ки дар ин ҷо мақсуд аҳли он аст.
حَاضِرَةَ الْبَحْرِ: воқеъ дар соҳили баҳр, наздики об.
يَعْدُونَ: аз ҳад мегузаштанд, саркашӣ мекарданд ва амри Худоро вайрон месохтанд.
السَّبْتِ: рӯзи шанбе, ки барои яҳудиён рӯзи ибодат ва оромӣ буд ва шикор дар он ҳаром гардида буд.
حِيتَانُهُمْ: моҳиҳои онҳо.
شُرَّعًا: ошкор ва рӯи об намоён, ба шакли зиёд ва паҳншуда.
نَبْلُوهُم: имтиҳон ва озмоиш кардем.
يَفْسُقُونَ: аз тоъат ва фармони Худо берун мешуданд, гуноҳ мекарданд.

Тафсири оят:

Эй Паёмбар, аз ин яҳудиён дар бораи хабар ва саргузашти он деҳае бипурс, ки дар канори баҳр ҷойгир буд. Онҳо дар рӯзи шанбе аз ҳудуди Худо мегузаштанд ва амри Ӯро вайрон мекарданд. Худованд онҳоро фармуда буд, ки рӯзи шанберо эҳтиром гузоранд ва дар он моҳӣ нагиранд. Аммо онҳо ин амрро риоя накарданд. Ҳангоми озмоиш чунин шуд, ки моҳиҳояшон маҳз дар рӯзи шанбе ба онҳо ошкору намоён меомаданд ва рӯи об паҳн мешуданд, вале дар рӯзҳое, ки шанбе набуд, ба онҳо намеомаданд. Ин озмоиш ва имтиҳон аз ҷониби Худо ба хотири саркашӣ ва гуноҳкории онҳо буд. Онҳо ба ҷои итоат, ҳилаву найранг ба кор бурданд: дом ва чоҳҳо омода мекарданд, то моҳӣ дар рӯзи шанбе ба онҳо афтад ва рӯзи дигар онро гирифта бихӯранд. Ҳамин тавр, онҳо ҳукми Худоро бо макру ҳила вайрон карданд ва сазовори азоб гардиданд. Ин ҳама барои он буд, ки онҳо аз тоъати Худо берун шуда, гуноҳ ва нофармонӣ мекарданд.

Фоидаҳо ва пандҳо аз ин оят:

Худованд бандагонашро бо неъматҳо ва ҳолатҳои гуногун меозмояд, то ростқавлон аз дурӯғгӯён ҷудо шаванд.
Ҳар кас амри Худоро бо ҳилаву баҳона вайрон кунад, оқибати бад хоҳад дид.
Рӯзи ибодат ва ҳурмат бояд эҳтиром шавад ва ҳеҷ кас набояд бо найранг онро вайрон созад.
Гуноҳ ва саркашӣ сабаби гирифтор шудан ба имтиҳонҳои сахт мегардад.
Ин оят моро тарбия мекунад, ки ба фармонҳои Худо итоат кунем ва аз ҳилаву макр дурӣ ҷӯем.
Худованд одил аст ва ҳеҷ амалеро бе ҷазо намегузорад, ҳамчунин тавба ва итоат роҳи наҷот аст.
Қуръон бо зикри саргузашти умматҳои пешин моро огоҳ мекунад, то такрори хатоҳои онҳоро накунем ва ба роҳи рост ҳидоят ёбем.

📜 Оят 161-165 — Сураи Аль-Араф

161وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هَٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُولُوا حِطَّةٌ وَادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ ۚ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ

Ва ба онон гуфта шуд, ки дар ин деҳа сукунат кунед ва ҳар ҷо ҳар чӣ хоҳед, бихӯред ва бигӯед, ки гуноҳони моро бирез ва саҷдакунон аз дарвоза дохил шавед, то гуноҳонатонро биёмурзем. Ба мукофоти некӯкорон хоҳем афзуд.

162فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَظْلِمُونَ

Аз миёни онон он гурӯҳ, ки бар худ ситам карда буданд, суханеро, ки ба онҳо гуфта шуда буд, дигар карданд. Пас ба ҷазои ситаме, ки мекарданд, барояшон аз осмон азоб фиристодем.

163وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَيَوْمَ لَا يَسْبِتُونَ ۙ لَا تَأْتِيهِمْ ۚ كَذَٰلِكَ نَبْلُوهُم بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ

164وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِّنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا ۙ اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا ۖ قَالُوا مَعْذِرَةً إِلَىٰ رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ

Ва он гоҳ ки гурӯҳе аз онҳо гуфтанд; «Чаро қавмеро панд медиҳед, ки Худо ҳалокашон хоҳад кард ва ба азобе дарднок мубтало хоҳад сохт?» Гуфтанд: «То моро назди Парвардигоратон узре бошад. Ва шояд, ки парҳезгор шаванд».

165فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ أَنجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ

Чун пандеро, ки ба онҳо дода шуда буд, фаромӯш карданд, ононро, ки аз бадӣ парҳез мекарданд, наҷот додем ва гунаҳкоронро ба сабаби гуноҳашон ба азобе сахт фурӯ гирифтем»

← Оят 162 📖 Аль-Араф Оят 164 →

Аль-АрафФеҳристи Қуръон

206Оят

MeccanRevelation

163Оят

Тарҷума — Аль-Араф 163

Сураи Аль-Араф Оят 163 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Дар бораи он деҳаи наздик ба даре аз онҳо Бипурс.…

Сураи Оят 163/206 — Сураи Аль-Араф الأعراف (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Араф Гӯш кун, Сураи Аль-Араф Тарҷума, Сураи Аль-Араф mp3, Сураи Аль-Араф pdf. Оят 161–165. Ба Тоҷикӣ: Русский.