Сураи Аль-Араф — Оят 194

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «تَدْعُونَ» — мехонед, мепарастед, ёр мехоҳед.
• «مِن دُونِ اللَّهِ» — ғайри Худо, ба ҷуз Аллоҳ.
• «عِبَادٌ» — бандагон, махлуқони тобеъ.
• «أَمْثَالُكُمْ» — монанди шумо, мисли шумо.
• «فَلْيَسْتَجِيبُوا لَكُمْ» — пас бояд ба шумо ҷавоб диҳанд, хоҳиши шуморо қабул кунанд.
• «صَادِقِينَ» — ростгӯён, ростқавлон.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба мушрикон ва ҳамаи онҳое, ки ғайри Худоро ба парастиш мегиранд, хитоб мекунад ва мефармояд: он бутҳо ва маъбудоне, ки шумо ба ҷуз Аллоҳ мехонед ва мепарастед, ҳама махлуқ ва бандагони Аллоҳ ҳастанд, мисли худи шумо. Онҳо на метавонанд чизе биёфаринанд, на метавонанд ба касе фоида ё зиёне расонанд, на молики чизе ҳастанд ва на ихтиёри коре доранд. Ҳатто шумо аз онҳо беҳтаред, зеро шумо зинда ҳастед, мешунавед, мебинед, сухан мегӯед ва ҳаракат мекунед, аммо он бутҳо санг ё чӯб ё филиз ҳастанд, ки на ҳаёт доранд ва на қудрате.

Пас, агар шумо дар даъвои худ рост мегӯед, ки ин бутҳо сазовори парастиш ҳастанд ва метавонанд ба шумо кӯмак кунанд, пас онҳоро бихонед ва аз онҳо чизе талаб кунед, то ба шумо ҷавоб диҳанд ва хоҳиши шуморо иҷро кунанд. Аммо онҳо ҳеҷ гоҳ наметавонанд ба шумо ҷавоб диҳанд ва ҳеҷ хоҳише аз шуморо иҷро кунанд. Ин далели равшанест, ки шумо дар парастиши онҳо хато кардаед ва бар Аллоҳ дурӯғ бастаед. Зеро танҳо Аллоҳи Ягона сазовори парастиш аст, ки ҳама чизро мешунавад, мебинад ва ба бандагони Худ ҷавоб медиҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят равшан мекунад, ки танҳо Аллоҳ сазовори парастиш аст ва ҳар чизе ғайри Ӯ банда ва махлуқ аст, наметавонад ба касе фоида ё зиёне расонад.
• Қуръон бо далелҳои оддӣ ва фаҳмо ба одамон нишон медиҳад, ки роҳи ҳақ чист ва аз роҳи ботил дурӣ ҷӯянд.
• Ин оят даъвати оқилона аст: агар касе даъво дорад, ки чизе сазовори парастиш аст, бояд далел оварад. Ва чун бутҳо ҳеҷ ҷавобе намедиҳанд, маълум мешавад, ки танҳо Аллоҳ Ҳақ аст.
• Ислом одамонро ба сӯи парастиши Ягона — Аллоҳи Қодири Ҳаким — даъват мекунад, ки ҳамеша ҳозир аст, дуоро мешунавад ва ба бандагони Худ ҷавоб медиҳад.
• Қуръон китоби ҳикмат ва равшанӣ аст, ки одамонро аз торикӣ ба рӯшноӣ мебарад ва ба онҳо роҳи наҷот дар дунё ва охиратро нишон медиҳад.