سوره اعراف — آیه 74

معانی کلمات:

• بَوَّأَكُمْ: شما را جای داد، منزل داد، مکان داد.
• سُهُولِهَا: زمینهای هموار و جلگههای آن.
• تَنْحِتُونَ: میتراشید، میبرید (برای ساختن).
• آلَاءَ: نعمتها.
• تَعْثَوْا: فساد کنید، تباهی کنید (عَیث به معنای شدیدترین فساد است).

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به قوم ثمود یادآوری میکند که نعمتهای بزرگ او را فراموش نکنند و به یاد آورند که چگونه پس از هلاکت قوم عاد، آنان را جانشینان آنان در زمین قرار داد و در زمین جایشان داد تا از آن بهرهمند شوند. آنان در زمینهای هموار و دشتها قصرهای باشکوه میساختند و در دل کوهها خانههایی میتراشیدند تا در تابستان در خانههای گلی و در زمستان در خانههای کوهستانی زندگی کنند. خداوند به آنان فرمان میدهد که این نعمتهای فراوان را به یاد آورند و شکرگزار باشند و از فساد و تباهی در زمین دست بردارند؛ یعنی از کفر و معاصی دوری کنند و با طغیان و سرکشی، نعمتهای الهی را ناسپاسی نکنند.

فواید و پیامهای آیه:

1. یادآوری نعمتهای الهی، انسان را به شکرگزاری و اطاعت از خداوند سوق میدهد و از کفران و ناسپاسی باز میدارد.
2. قدرت و توانمندیهایی که خداوند به انسان عطا کرده است، وسیلهای برای آزمایش اوست؛ پس باید از آنها در مسیر خیر و آبادانی استفاده کرد، نه در راه فساد و تباهی.
3. تاریخ گذشتگان و عاقبت آنان، عبرتی برای ماست؛ کسانی که نعمتهای خدا را ناسپاسی کردند و به فساد روی آوردند، گرفتار عذاب الهی شدند.
4. اسلام دینی است که به آبادانی زمین و ساختن زندگی نیکو دعوت میکند، اما در عین حال بر تقوا و دوری از گناه تأکید دارد تا نعمتها زوال نیابند.
5. شکر نعمت، سبب دوام آن میشود و ناسپاسی و فساد، نابودی و هلاکت را به دنبال دارد.