Сураи Нух — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

• «يُرْسِلِ»: мефиристад, меборонад.
• «السَّمَاءَ»: дар ин ҷо ба маънои борон аст, на осмон; зеро арабҳо ба борон низ «само» мегӯянд, чунки он аз ҷониби боло меояд.
• «مِّدْرَارًا»: бисёррез, пайдарпай ва фаровон; аз решаи «дарр» гирифта шуда, ки маънои рехтан ва ҷорӣ шуданро дорад.

1. Тафсири оят:

Пайғамбари Худо Нӯҳ (алайҳис-салом) қавми худро ба тавба ва истиғфор даъват карда, ба онҳо ваъда медиҳад, ки агар ба сӯи Худо рӯй оваранд ва аз гуноҳон бахшоиш пурсанд, Худованди мутаъол аз осмон барои онҳо борони фаровон ва пайдарпай мефиристад. Ин борон ҳар вақте ки онҳо ба он ниёз пайдо кунанд, меборад ва заминҳои хушкро сероб месозад, киштзору боғҳояшон шукуфта мегардад ва чорвояшон об меёбад. Ҳамин тавр, сабаби асосии фаровонии ризқ ва баракат дар тавба ва истиғфор аст; ҳар гоҳ банда ба Худо бозгардад, Худо низ ба ӯ бо неъматҳои осмону замин бозмегардад. Ин оят ба мо меомӯзад, ки қаҳтӣ ва хушксолӣ на танҳо як падидаи табиӣ, балки натиҷаи гуноҳ ва дурӣ аз Худост, ва роҳи раҳоӣ аз он тавба ва истиғфор аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Тавба ва истиғфор дарвозаи баракат ва фаровонии ризқ аст; Худо барои бандагони тавбакунанда боронро фаровон мефиристад.
• Худованд ба ниёзҳои бандагони худ огоҳ аст ва ҳар вақте ки онҳо ба Ӯ рӯй оваранд, ба онҳо кӯмак мекунад.
• Ин оят моро ба сӯи умед ба раҳмати Худо ва бовар ба қудрати Ӯ дар идораи корҳои осмону замин ҳидоят мекунад.
• Ислом дини покӣ, тавба ва бозгашт ба сӯи Худост; ҳар кас ба он паноҳ барад, дар дунё ва охират комёб мегардад.
• Қуръони Карим китоби ҳидоят ва раҳмат аст; оятҳои он моро ба некӣ, тавба ва шукргузорӣ даъват мекунанд ва дилҳоро ба ислом мекашанд.