Сураи Нух — Оят 10

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Истиғфор»: талаби омурзиш ва бахшиш аз Худованд бо тавба ва бозгашт аз гуноҳ.

— «Ғаффор»: яке аз номҳои Худованд аст, ки маънои бахшандаи гуноҳҳоро дорад; яъне Ӯ гуноҳҳои бандагони тавбакунандаро меомӯрзад ва онҳоро мепӯшад.

1. Тафсири оят:

Нӯҳ (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт: «Эй қавми ман! Аз Парвардигори худ омурзиш бихоҳед ва бо тавба ба сӯи Ӯ бозгардед, то гуноҳҳои шуморо бибахшад. Ҳамоно Худованд барои бандагони тавбакунанда бахшанда аст ва ҳеҷ гуноҳе аз бандаи тавбакунанда назди Ӯ бузург нест».

Нӯҳ (алайҳис-салом) қавми худро шабу рӯз ба имон ва итоат даъват кард, вале онҳо на танҳо қабул накарданд, балки рӯй гардонданд ва аз ҳақ дур шуданд. Ҳар боре ки онҳоро ба имон даъват мекард, то сабаби омурзиши гуноҳҳояшон гардад, ангуштон дар гӯшҳои худ мекарданд, то садои даъвати ҳақро нашунаванд, ва бо либосҳои худ рӯй мепӯшонданд, то ӯро набинанд, ва бар куфри худ истодагӣ карданд ва аз қабули имон ба таври шадид такаббур варзиданд. Сипас Нӯҳ (алайҳис-салом) онҳоро ошкоро ва бо овози баланд даъват кард ва дар ҳолати дигар пинҳонӣ ва бо овози паст даъват намуд. Дар ҳамаи ин ҳолатҳо ба онҳо гуфт: «Аз Парвардигори худ омурзиши гуноҳҳоятонро бихоҳед ва аз куфр ба сӯи Ӯ тавба кунед, ки Ӯ барои бандагони тавбакунанда бахшанда аст».

Ин оят нишон медиҳад, ки Нӯҳ (алайҳис-салом) тамоми роҳҳои даъватро истифода бурд — шабу рӯз, ошкоро ва пинҳонӣ — ва ҳамеша қавми худро ба истиғфор ва тавба даъват мекард, зеро истиғфор калиди бахшиш ва раҳмати Худованд аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Истиғфор ва тавба роҳи ба даст овардани омурзиши Худованд аст; ҳар касе бо ихлос ба сӯи Ӯ бозгардад, Ӯ ӯро мебахшад.

— Худованд Ғаффор аст, яъне бахшандаи гуноҳҳо; пас банда набояд аз раҳмати Ӯ ноумед шавад.

— Даъват ба сӯи Худо бояд бо сабр ва истиқомат сурат гирад, ҳамон тавре ки Нӯҳ (алайҳис-салом) шабу рӯз ва дар ҳамаи ҳолатҳо қавми худро даъват мекард.

— Истиғфор на танҳо бахшиши гуноҳро ба бор меорад, балки сабаби кушоиш ва баракат дар зиндагӣ низ мегардад.

— Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худованд ноумед нашавем ва ҳамеша ба сӯи Ӯ тавба кунем, зеро Ӯ тавбаи бандагони худро қабул мекунад ва онҳоро мебахшад.