Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «وَاصْبِرْ»: сабр кун, тоқат кун.

— «مَا يَقُولُونَ»: он чизе ки онҳо мегӯянд.

— «وَاهْجُرْهُمْ»: аз онҳо дурӣ кун, канорагирӣ кун.

— «هَجْرًا جَمِيلًا»: дурӣ кардани зебо, яъне тарки онҳо ба гунае ки дар он озор ва бадӣ набошад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки бар он чизе ки кофирон ва дурӯғбароварандагони Қурайш дар бораи ӯ ва дини ӯ мегӯянд — аз масхара, таъна, дашном ва суханони ношоиста — сабр кунад ва аз худ тоқат нишон диҳад. Ин сабр на танҳо худдорӣ аз ҷавоби бад ба бад аст, балки устуворӣ дар роҳи даъват ва идомаи рисолати худ аст.

Сипас Худованд мефармояд: «Ва аз онҳо ба таври зебо дурӣ кун». Яъне аз онҳо канора гир, вале на ба гунае ки ба онҳо осеб бирасонӣ ё ҳуқуқи онҳоро поймол кунӣ. Ин дурӣ кардан маънои онро дорад, ки ба гуфтаҳои беҳудаи онҳо дил набандӣ, ба ҷанҷол ва мунозираи бефоида даст назанӣ ва барои онҳо бадхоҳӣ накунӣ. Ҳамчунин маънои он аст, ки ту дар амал бо онҳо мухолифат кун — онҳо дар ботил ҳастанд ва ту дар ҳақ қарор дорӣ — ва ин мухолифат бояд бо рафтори некӯ ва ахлоқи баланд ҳамроҳ бошад, на бо интиқом ва кина.

Ин оят дарси бузурге барои ҳамаи мӯъминон аст: ҳангоме ки бо раддият, масхара ё озор рӯ ба рӯ мешаванд, бояд сабр кунанд ва аз ҷавоби бад ба бад парҳез намоянд. Онҳо бояд қувваи худро сарфи ҷанҷоли беҳуда накунанд, балки бо рафтори некӯ ва сухани нарм дили мардумро ба сӯи ҳақ ҷалб намоянд. Ин аст маънои «ҳиҷри ҷамил» — дурӣ кардани зебо, ки дар он на озор аст ва на кина.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар роҳи ҳақ сабр ва тоқат кунем, ҳатто вақте ки дигарон моро масхара мекунанд ё бад мегӯянд.

— Нишон медиҳад, ки қувваи мӯъмин дар ахлоқи некӯ ва рафтори зебост, на дар интиқом гирифтан.

— Ба мо мефаҳмонад, ки аз ҷанҷол ва мунозираи бефоида дурӣ кунем ва вақти худро ба корҳои муфид сарф намоем.

— Ин оят дили моро ба бузургии ислом ҷалб мекунад, зеро ислом дини сабр, раҳмат ва ахлоқи баланд аст.

— Ва ба мо умед мебахшад, ки бо сабр ва рафтори некӯ метавонем дили мардумро ба сӯи ҳақ ва некиҳо ҷалб кунем.