Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 11

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• «ذَرْنِي»: Маро тарк кун, ба Ман вобаста кун.
• «الْمُكَذِّبِينَ»: Дурӯғбарорандагон, онҳое ки оёти Моро дурӯғ мешуморанд.
• «أُولِي النَّعْمَةِ»: Соҳибони неъмат ва фароғат, яъне онҳое ки дар дунё дар роҳат ва хушгузаронӣ ҳастанд.
• «وَمَهِّلْهُمْ»: Ва онҳоро мӯҳлат деҳ, яъне ба онҳо вақт бидеҳ.
• «قَلِيلًا»: Кам, андак.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари Худ (с) мефармояд: эй Расул, корҳои ин дурӯғбарорандагонро ба Ман вобаста кун ва худро бо фикру хаёли онҳо машғул насоз. Инҳо касоне ҳастанд, ки дар дунё дар неъмат ва фароғат ғарқанд ва аз сарвати худ мағруранд. Ба онҳо мӯҳлат деҳ, яъне онҳоро фавран ҷазо надеҳ, балки андаке вақт ба онҳо бидеҳ, то аҷали худ расад ва ҳисоби Худованд фаро расад. Ин мӯҳлат кам ва кӯтоҳ аст, зеро онҳо ба зудӣ гирифтори азоб хоҳанд шуд. Чунон ки дар таърих омадааст, ин дурӯғбарорандагон дар ҷанги Бадр кушта шуданд ва азоби Худованд дар ҳамин дунё ба онҳо расид.

1. Фоидаҳои оят:

• Худованд ба бандагони худ таскин медиҳад, ки корҳои душманони ҳақро ба Ӯ вобаста кунанд ва худро бо фикру хаёли онҳо машғул насозанд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки неъмату фароғати дунё набояд одамро аз ҳақиқат дур кунад ва ба мағрурӣ бирасонад.
• Худованд одил аст ва ҳар касро дар вақти муносиб ҷазо медиҳад; баъзан барои тавба кардан мӯҳлат медиҳад, аммо ин мӯҳлат кӯтоҳ аст.
• Оят боиси тасаллӣ ва устувории мӯъминон аст, ки агар душманон дар дунё дар роҳат бошанд ҳам, оқибати кори онҳо бад аст.
• Ин оят моро ба сабр ва таваккул ба Худованд даъват мекунад ва меомӯзад, ки ҳамаи корҳоро ба Худои Ҳаким вобаста кунем.