Сураи Аль-Муддассир — Оят 29

1. Маънои калимаҳо:

• لَوَّاحَةٌ (лаввоҳа): калимаест, ки маънои бағоят сӯзонанда ва тағйирдиҳандаро дорад. Аз решаи «лаҳв» гирифта шуда, ба маънои оташест, ки чизеро ба куллӣ тағйир медиҳад ва нест мекунад.
• لِلْبَشَرِ (лил-башар): «башар» ба пӯст ва рӯйи одамӣ ишора мекунад. Дар ин ҷо маънои он аст, ки оташи дӯзах пӯсти одамонро тағйир медиҳад.

1. Тафсири оят:

Ин оят тавсифи оташи дӯзах аст, ки дар оятҳои пешина зикр шуда буд. Худованд мефармояд, ки ин оташ бағоят сӯзонанда аст ва пӯсти одамонро ба куллӣ тағйир медиҳад. Ҳангоме ки гунаҳгорон ба он афканда шаванд, оташ онҳоро фаро мегирад ва пӯсти баданашонро месӯзонад, то он ки сиёҳ ва хароб гардад. Ин оташ на танҳо гӯшт ва устухонро нест мекунад, балки пӯстро низ ба шакли дигар дармеоварад ва ранги онро сиёҳ мегардонад. Ин тавсиф нишонаи шиддати азоб ва сахтии ҷазои Худованд аст барои онҳое, ки дар дунё ба оятҳои Ӯ имон наоварданд ва аз фармонҳояш рӯй гардонданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҷазои Худованд дар охират бағоят сахт ва дардовар аст, бинобар ин бояд аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем ва ба сӯи тоъат ва ибодат рӯ орем.
• Ин оят ҳақиқати адолати Худовандро нишон медиҳад, ки ҳар кас ба амали худ ҷазо мебинад ва ҳеҷ гуноҳ бе ҷазо намемонад.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки неъматҳои дунё фониянд ва бояд барои охират тайёрӣ бинанд, зеро азоби дӯзах ҷовидонӣ ва бераҳм аст.
• Ин оят боиси зиёд шудани тарс аз Худованд ва рағбат ба тавба мегардад, то ин ки инсон пеш аз марг ба сӯи Парвардигораш баргардад ва аз гуноҳҳои худ пушаймон шавад.
• Ин оят ҳамчунин бузургии Қуръонро нишон медиҳад, ки бо чунин тавсифҳои равшан ва таъсирбахш инсонро ба андеша ва ҳушёрӣ даъват мекунад.