Сураи Аль-Муддассир — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

— «لَا تُبْقِي»: боқӣ намегузорад, чизеро зинда намепартояд.

— «وَلَا تَذَرُ»: тарк намекунад, раҳо намесозад.

1. Тафсири оят:

Ин оят тавсифи оташи ҷаҳаннам аст, ки Худованд онро барои гирифторони азоб омода кардааст. Оташи дӯзах чунон сахт ва шадид аст, ки ҳар чизеро, ки ба он афканда шавад, тамоман нест мекунад: на гӯшт боқӣ мегузорад, на устухон, на пай ва на асаб. Ҳар қисми баданро фурӯ мебарад ва месӯзонад. Аммо ин азоб ба ҳамин ҷо хотима намеёбад; баъд аз он ки баданро нест кард, боз ба ҳолати аввалааш бармегардонанд, то аз нав азоб бикашад. Ин ҳолат такрор мешавад ва ҳеҷ гоҳ ба охир намерасад. Ҳамин тавр, оташи ҷаҳаннам ҳар чизеро фаро мегирад ва ҳеҷ чиз аз азоби он наҷот намеёбад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки азобҳои охират воқеӣ ва бисёр шадиданд, бинобар ин бояд аз гуноҳу нофармонӣ дурӣ ҷӯем.

— Раҳмати Худованд ба бандагонаш бузург аст, зеро пеш аз азоб огоҳӣ медиҳад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.

— Инсон бояд ҳамеша ба ёди охират бошад ва амалҳои нек кунад, то аз чунин азоби сахт эмин монад.

— Қуръон китоби ҳидоят аст; хондани он ва андеша кардан дар маъноҳояш дилро нарм ва ба некӣ раҳнамоӣ мекунад.