Сураи Аль-Муддассир — Оят 33

1. Маънои калимаҳо:

— «وَاللَّيْلِ»: шаб.

— «إِذْ أَدْبَرَ»: ҳангоме ки пушт кард ва рафт, яъне шаб ба охир расид ва рӯз наздик шуд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба шаб қасам ёд мекунад, он гоҳе ки шаб пушт мегардонад ва меравад, яъне ба охир мерасад ва торикии он нест мешавад. Ин қасам барои таъкиди ҳақиқати бузург омадааст, ки оташи дӯзах яке аз ҳодисаҳои азим ва ҳушдордиҳанда аст барои мардум, то ҳар кас бихоҳад, ба итоати Парвардигор наздик шавад ё бо гуноҳ дур шавад. Пас шаб ҳангоми рафтан ва рӯз ҳангоми омадан аз нишонаҳои қудрати Аллоҳанд ва ба зинда шудан ва ҳисоб рӯзи қиёмат далолат мекунанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба нишонаҳои қудрати Аллоҳ дар табиат, аз қабили рафтани шаб ва омадани рӯз, андеша кунем ва ба бузургии Офаридгор пай бунем.

— Қасамҳои Аллоҳ ба офаридаҳояш нишон медиҳанд, ки ин офаридаҳо аҳамияти бузург доранд ва бояд ба онҳо эътибор диҳем.

— Ояти зер дар бораи оташи дӯзах ҳушдор медиҳад, то инсон аз гуноҳ парҳез кунад ва ба сӯи итоат бишитобад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки роҳи наздикшавӣ ба Аллоҳ ва дурӣ аз азоб дар ихтиёри худи инсон аст: ҳар кас бихоҳад, метавонад ба некӣ рӯ оварад ва ҳар кас бихоҳад, метавонад аз он рӯ гардонад.

— Ин ҳама моро ба ислом ва Қуръон меҳрубонтар мекунад, зеро Қуръон бо забонҳои гуногун ва тасвирҳои равшан роҳи наҷотро нишон медиҳад.