Сураи Аль-Муддассир — Оят 34

1. Маънои калимаҳо:

— «الصُّبْحِ»: субҳ, сапедадам.

— «أَسْفَرَ»: равшан шуд, ошкор гардид ва торикӣ аз байн рафт.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба субҳ қасам ёд мекунад, он гоҳе ки равшан мешавад ва торикӣ меравад. Ин қасам барои таъкиди ҳақиқати бузург аст, ки ҳамаи ин нишонаҳо ба қудрати Парвардигор шаҳодат медиҳанд. Ҳамон гуна ки субҳ пас аз торикӣ меояд ва ҳаётро ба мардум бозмегардонад, ҳақиқат низ пас аз ҳар гумроҳӣ равшан мешавад. Пас ин қасам бозгӯи он аст, ки Қуръон ва паёмҳои паёмбар ҳақанд ва ҳеҷ шакке дар онҳо нест. Ҳамчунин ин оят ба мардум ёдовар мешавад, ки ҳамон зоти субҳро равшанкунанда метавонад рӯзи қиёматро низ биёрад ва ҳисобу китоби аъмолро барпо кунад.

1. Фоидаҳо:

— Субҳ ва дигар нишонаҳои табиат далели равшани вуҷуд ва қудрати Аллоҳ ҳастанд ва инсонро ба андеша водор мекунанд.

— Ҳар торикӣ пас аз худ равшанӣ дорад; ҳамин тавр ҳар душворӣ ва гумроҳӣ бо пайравӣ аз Қуръон ба осонӣ ва ҳидоят табдил меёбад.

— Қасамҳои Аллоҳ ба махлуқоташ барои ҷалби диққати инсон ба аҳамияти паём ва таъкиди ҳақиқат аст.

— Ин оят дили инсонро ба умед ва бовар ба адолати илоҳӣ гарм мекунад ва ӯро ба сӯи некӣ ва тақво ҳидоят менамояд.