Surat Al-Qiyamah — Ayat 30

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• إِلَىٰ رَبِّكَ : marang Pangeranmu, yaiku Allah SWT.
• يَوْمَئِذٍ : ing dina iku, yaiku dina nalika ruh wis tekan ing dhadha lan pati wis cedhak.
• الْمَسَاقُ : panggonan kang ditudhuhake lan disurungake, yaiku dalan kanggo bali marang Allah.

2) Katrangan ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT ngandhakake kahanan nalika wong kang arep mati wis tekan wektu pungkasan. Nalika ruh wis munggah tekan dhadha, lan wong-wong kang ana ing sakiwa tengene padha takon: "Sapa kang bisa nambani lan nulungi?" Lan wong kang lagi sakaratul maut iku wis yakin yen iki pancen wektune pisah karo donya, amarga dheweke wis ndeleng malaikat pati. Wektu iku, susahe urip ing donya ketemu karo susahe urip ing akhirat. Ing kahanan kaya mangkono, kabeh manungsa bakal disurung lan digawa marang Pangerane, yaiku Allah SWT. Ora ana kang bisa mlayu utawa ngendhaleni awake dhewe. Kabeh bakal bali marang Allah, banjur diparingi putusan: ana kang mlebu swarga lan ana kang mlebu neraka. Dadi, ayat iki ngelingake yen pungkasane saben manungsa iku mesthi bali marang Allah, lan ora ana papan liya kang bisa dadi panggonan ngungsi kajaba mung marang Panjenengane.

3) Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake yen pati iku mesthi teka, lan saben wong bakal bali marang Allah. Mula, kita kudu tansah nyiapake awake dhewe kanthi nindakake amal becik.
• Kabeh manungsa iku padha wae ing ngarsane Allah; ora ana kang bisa nylametake awake dhewe kajaba amal saleh lan rahmate Allah.
• Ayat iki nuwuhake rasa wedi marang siksa Allah, nanging uga nuwuhake pangarep-arep marang rahmate, amarga kabeh iku mung gumantung marang keputusan Allah kang Maha Adil lan Maha Welas.
• Kita dielingake supaya ora tresna banget marang donya, amarga donya iki mung sementara lan pungkasane kabeh bakal bali marang Allah.
• Ayat iki uga nduduhake yen Islam iku agama kang tansah ngelingake manungsa marang tujuan uripe, yaiku ngabdi marang Allah lan nyiapake dina akhirat.