Сураи Аль-Кияма — Оят 30

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «المَسَاقُ»: ҷои бурдан ва роҳнамоӣ шудан аст, яъне ҷое, ки бандагон ба сӯи он ронда мешаванд.
• «يَوْمَئِذٍ»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат ва ҳисоб.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯз, ки ҷони инсон ба гулӯ мерасад ва ҳақиқати марг равшан мегардад, ҳамаи бандагон ба сӯи Парвардигори худ ронда мешаванд. Ҳеҷ кас наметавонад аз ин роҳ бигурезад ва ҳеҷ паноҳгоҳе ҷуз Худо нест. Ин рафтан ё ба биҳишт аст ё ба дӯзах, вобаста ба амалҳои нек ё бади инсон дар дунё. Пас ҳар кас бояд пеш аз расидани ин рӯз барои худ тайёрӣ бинад ва амалҳои солеҳ анҷом диҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳамаи мо рӯзе ба сӯи Худо бармегардем.
• Худованди Меҳрубон моро огоҳ мекунад, то ки мо аз ғафлат бедор шавем ва ба амалҳои нек машғул гардем.
• Ин боварӣ ба рӯзи қиёмат ба инсон оромиш ва умед мебахшад, ки ҳеҷ некиву бадӣ беподош намемонад.
• Қуръон моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва ба мо мефаҳмонад, ки ҳадафи ниҳоии ҳаёт наздикӣ ба Худо ва расидан ба биҳишт аст.
• Пас биёед, аз ин оят ибрат гирем ва дар ҳаёти худ ба сӯи Худо рӯ оварем, то ки дар он рӯзи бузург бо рӯйи сафед ва дили ором ба Парвардигори худ вохӯрем.