Сураи Аль-Мурсалят — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

• وَيْلٌ (вайл): Ҳалокат, нобудӣ ва азоб. Ин калима дар Қуръон барои ифодаи сахттарин таҳдид ва ҳушдор ба кор меравад.
• يَوْمَئِذٍ (явма изин): Дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• لِّلْمُكَذِّبِينَ (лил-муказзибин): Барои дурӯғбарандагон, яъне касоне, ки неъматҳои Худоро ва рӯзи қиёматро инкор мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар ин ояти карима Худованди мутаъол барои онҳое, ки неъматҳои Ӯро дурӯғ мебароранд ва рӯзи қиёматро инкор мекунанд, ҳалокат ва азоби сахт ваъда додааст. Ин оят такроршаванда дар сураи Мурсалот баён мекунад, ки дар он рӯзи бузург, касоне ки ҳақиқатро рад карда, неъматҳои Худоро носипосӣ карданд, ба хасорат ва нобудӣ дучор мешаванд. Онҳо на танҳо аз неъматҳои дунёвӣ, балки аз раҳмати охиратӣ низ маҳрум мегарданд ва ба азоби дардовар гирифтор мешаванд. Ин ҳушдорест барои ҳамаи инсонҳо, ки бояд неъматҳои Худоро эътироф кунанд ва ба рӯзи қиёмат бовар дошта бошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки неъматҳои Худоро инкор накунем ва шукргузор бошем.
• Бовар ба рӯзи қиёмат ва ҳисобот инсонро аз гуноҳ ва носипосӣ бозмедорад.
• Қуръон бо такрор кардани ин оят моро водор мекунад, ки андеша кунем ва аз роҳи дурӯғбарандагон дурӣ ҷӯем.
• Ин оят муҳаббат ба адолати Худоро нишон медиҳад, ки ҳар кас ба амали худ ҷазо ё подош мегирад.
• Ваъдаи азоб барои дурӯғбарандагон боиси ташвиқи некӯкорӣ ва ростқавлӣ дар зиндагӣ мегардад.